Metropole Orkest weet Antony niet op te peppen

recensie

Antony met Metropole Orkest, 21 juni, Carré Amsterdam. hollandfestival.nl

Een priestergewaad was het haast, die witte jurk met koorden en een heuphoge split die een witte panty zichtbaar maakte. De uitdossing mocht vrouwelijk ogen, de manier waarop Engelsman Antony Hegarty (1971) het gewaad onder het lopen optilde was onbeholpen mannelijk. Geslacht is een elastisch begrip bij de transgender zanger, wiens optreden met het Metropole Orkest in Carré veelbesproken was. Niet alleen door zijn sterke album ’The Crying Light’, ook doordat de VPRO veel kaarten had opgekocht voor nieuwe leden.

Antony heeft publiek dat ovationeel applaudisseert, maar niet gedienstig toehoort. Toen zijn stem bij het vroege nummer ’Kiss My Name’ ondergeschikt raakte aan felle percussie, protesteerde een man luidkeels dat ’het zingen’ niet te horen was. Dat had met de geluidsman te maken, maar Hegarty vertelde meteen maar dat hij steroïden van de dokter had gekregen en zich voelde alsof hij op de maan was. Tien jaar geleden gebruikte hij die middelen al om zijn stembanden te onderhouden, zei hij laatst in The Observer.

Zijn spiritueel-ecologische theorieën over reïncarnatie en de wederkomst van Jezus als Afghaans meisje, waren nu nog iets lastiger te volgen. Dat vreemde wegglijden van zijn gewoonlijk alleskunnende stem in ’Her Eyes Are Underneath The Ground’ was ook een signaal dat hij niet zo in vorm was.

In zijn vaste groep The Johnsons zitten vakkundige multi-instrumentalisten die hem onder meer op klarinet, strijkers en blazers begeleiden. Hierdoor voegde het Metropole minder toe dan verwacht. Bijzonder is Antony altijd, maar geconcentreerd, intiem en ontroerend, zoals vorige maand in Eindhoven, werd het niet.