Opnieuw Franse speelfilm in documentaire stijl

recensie

Regie: Claire Simon. Met Nathalie Baye, Rachida Brakni, Isabelle Carré, Béatrice Dalle en Nicole Garcia. In 3 bioscopen.

’Les Bureaux de Dieu’ is opgenomen in zo’n mooi oud statig huis in Parijs. Het bijzondere aan de film van de Franse regisseuse Claire Simon is, dat we het pand niet verlaten. Er wordt zo nu en dan wel een sigaret opgestoken op het balkon, om de personages én de toeschouwers even op adem te laten komen, maar we komen het Parijse Centrum voor Gezinsplanning verder niet uit.

Het heeft een hypnotiserend effect. We ervaren hoe gevarieerd de veelal jonge clientèle van het centrum is. Een meisje komt voor raad over abortus. Een ander meisje wil wel de pil, maar vreest dik te worden. Een vrouw weet niet van wie ze in verwachting is, van man of minnaar. Ze is bang. Wat moet ze doen?

Evenals ’Entre les Murs’, de veelbesproken en veelgeprezen schoolklasfilm van Laurent Cantet, ging ’Les Bureaux de Dieu’ vorig jaar in Cannes in première, in het ontdekkingenprogramma ’Quinzaine des Réalisateurs’.

Vreemd wel dat de film deze week geen onderdeel is van het Filmfestival van Rotterdam, want niet alleen door de opvoedkundige thematiek vormt ’Les Bureaux de Dieu’ een mooie tandem met ’Entre les Murs’, maar ook door de intrigerende mengeling van feit en fictie, en de blik die ons wordt vergund op multicultureel Parijs. De overkoepelende thematiek – beschikken over leven en dood – vormt stof tot nadenken.

Claire Simon filmde in documentaire stijl, dicht op de huid, met mooie kleine verwijzingen naar de theatrale kern van haar verhaal. We gaan de wachtkamer in, waar mandjes met condooms staan uitgestald. En we zijn in de spreekkamers van de vijf vrouwelijke hulpverleners. Een van de oudere dames die we in het centrum treffen is Marceline Loridan-Ivens, de weduwe van Joris Ivens die de telefonische hulplijn bedient. De Bulgaarse prostituee die aan het slot haar verhaal komt doen, kán niet gespeeld zijn.