Schuld en boete centraal bij kweken van ?nieuwe mens?

Kinderen in de leefgemeenschap ’De Branding’ mochten niet weten wie hun eigen ouders waren. Ze noemden alle volwassenen in huis ‘oom’ of ‘tante’. Dit opvoedkundig experiment vond plaats in de leefgemeenschap in Apeldoorn.

Vlak na de oorlog betrok de leefgemeenschap ‘De Branding’ een grote villa in Apeldoorn, in de nabijheid van Het Loo. De kleine groep stond onder leiding van twee vrouwen die geloofden dat de Godsvrouw zich zou openbaren. Geïnspireerd door religie, oosterse filosofie en idealisme, streefden de bewoners naar een ‘nieuwe wereld’. Kinderen werden opgevoed tot de ‘nieuwe mens’. Daarbij konden ouders beter geen rol spelen; die waren al te belast door het verleden. De opvoeding werd dan ook overgelaten aan verzorgsters die op hun beurt streng werden geïnstrueerd door de twee oprichtsters van de leefgemeenschap. ‘Schuld en boete’ speelde daarbij een grote rol volgens een van de kinderen, inmiddels een volwassen vrouw. Haar vader vertelt dat hij zich zorgen maakte om zijn dochter en haar in de gaten hield. Maar ingrijpen of troosten kon hij niet. Pas op twaalfjarige leeftijd kreeg de dochter te horen wie haar biologische vader was.

Na meer dan twintig jaar kwam er in 1970 definitief een eind aan ’De Branding’. Maar de voormalige bewoners van de leefgemeenschap kunnen het verleden maar moeilijk loslaten.