Sleebellen en bevroren meren

recensie

Achttien jaar was de in Azië opgegroeide Kim Janssen toen hij in een voormalig treinstation in Housatonic, Massachusetts zijn stemmige debuut-cd opnam. Producer Robby Baier had Janssens zelfgemaakte proefopnames gehoord en nodigde hem uit om voor opnames naar de VS te komen, waar de Zwollenaar hulp kreeg van zangeres en altvioliste Marla Hansen, die ook met Sufjan Stevens werkte. Andere gastmuzikanten namen hun sleebellen, pedal steel gitaar, bas en trompet mee. Nu ’The truth is, I am always responsible’ na twee jaar is verschenen, positioneert Janssen zich voorin het peloton singer-songwriters, zo in de buurt van Bon Iver en Iron and Wine. Intens gezongen, soms zo klein dat je meer klankadem dan taal hoort. Herinneringen aan mensen en plaatsen ontdooien zoals de ijsmeren in ’The Saddest Love Story Ever Told’. Vaker luisteren vermindert de behoefte aan een climax en vergroot het gevoel dat het album subtiel en knap in balans is. (HN)