Filmportret Houellebecq 'in het wild', als regisseur

recensie

Michel Houellebecq (1957) is de controversieelste Franse schrijver van dit moment, en succesvol in vele landen. ,,Das ’enfant terrible’ der Französischen literatur”, zegt hij zelf, glimlachend. ’Het beste uit Frankrijk sinds Camus’ schrijven de critici, en ’net zo spraakmakend als Céline’. Erik Lieshout, Arno Hagers en Reinier van Brummelen kregen een unieke gelegenheid om de auteur ’in het wild’ te filmen en met hem te spreken over universele thema’s. Iggy Pop schreef speciaal voor de documentaire zeven nummers.

Wat kun je nog zeggen als alles al gezegd is? Wanneer het afscheid eindeloos voortduurt, terwijl het verhaal eigenlijk afgelopen is? Ga je dan in op iets dat groter is dan jezelf? Kunnen beelden en muziek het overnemen, waar woorden tekort schieten?

Over deze kwesties denkt en spreekt Michel Houellebecq in ’Laatste woorden’, een thematiek die voortkomt uit ’Mogelijkheid van een eiland’, de roman die Houellebecq schreef met het oog op de door hemzelf te regisseren verfilming, die in 2007 plaatsvond.

Tegen de achtergrond van het décor van de set van deze speelfilm wordt ’Laatste woorden gedraaid’, op ’post-apocalyptische’ locaties op Lanzarote en in Andalusië. De schrijver dus niet achter zijn bureau, maar midden in de actie, met een filmploeg en acteurs om zich heen. ,,Ik ben megalomaan genoeg om te denken dat ik dat óók kan”, zegt Houellebecq vóóraf over het vak van filmregisseur. Om na afloop te concluderen: ’ Ik geloof toch dat ik meer gehecht ben aan het boek.’