D.A.F. dateert uit andere tijden

recensie

D.A.F. Gezien: zaterdag 24 januari, Paradiso in Amsterdam.

Alsof het een aflevering over de ’Neue Deutsche Welle’ betrof, bood Paradiso zaterdag onvermoed een liveversie van het VPRO-programma ’Andere Tijden’, dat deze maand aandacht aan jeugdculturen besteedt. Zwarte punkkledij en kortgeschoren koppen domineerden het in duister gegoten publiek dat met de electronic body music van Luc van Acker en zijn band Allez Allez werd klaargebeukt voor D.A.F.

Met de welkomstwoorden ’Guten Abend Jungen und Müdchen, wir sind die Deutsch Amerikanische Freundschaft’ vierde het Duitse duo na een afwezigheid van bijna dertig jaar zijn comeback.

De afkorting DAF, die knusse vierwieler van Hollandse origine, stond begin jaren tachtig voor een populair tandem van Duitse makelij. Het was nog in de tijd dat Koude Oorlog en kruisraketten de angst voor een ander Oosten voedden, toen een golf aan West-Duitse popbandjes kortelings de Britse punk en new wave op een zijspoor zette. Die Neue Deutsche Welle begon in 1979 met Nina Hagen en eindigde in 1983 met Nena’s ’99 Luftballons’.

In de tussenliggende jaren beleefden onze podia een kleine invasie met de metaalslagers van Einstürzende Neubauten, het intelligente Palais Schaumburg, het arbeideristische Kowalski en de extravaganza van Nina Hagen. Dankzij hun bravoure verloor de Duitse taal zijn besmette imago, dankzij D.A.F. uit Düsseldorf werd dansen op de vulkaan een must. Ook al moest De Muur nog vallen in het Oosten en heerste er doem in het Westen onder Thatcher en Reagan, drummer Robert Görl en zanger Gabi Delgado hielden er met hun fysieke performance de moed in.

Hun Paradiso-debuut van 23 oktober 1981, met slechts een drumstel en twee torens cassettedecks op het podium, betekende een regelrechte sensatie. Bij ieder nieuw nummer startte Delgado een nieuw cassettebandje vol monomane minimal disco. Een optreden zonder muzikanten met het accent op dance was toen revolutionair. Ingehaald door de tijd wist D.A.F. dit verrassingseffect zaterdag niet in andere vorm te continueren. De bubbelende bassen en huppelende beats kwamen van een voorgebakken schijfje zonder het theatraal effect van weleer.

Machinaal draaiden ze hun repertoire van ’Rote Lippe’, ’Im Dschungle der Liebe’ en ’Mein Herz macht bum’ af. Zelfs hun grootste succes, het ironisch bedoelde ’Der Mussolini’: ’Tanz der Mussolini, tanz der Jesus Christus, tanz der Adolf Hitler’ leek meer een vullertje dan een welgemeend statement. Een gemiste kans, want D.A.F.’s formule van dadaïstische poëzie op minimale muziek blijft een sterke combinatie. Nu restte een gedateerd optreden zonder aansluiting op het heden.