Liefdeloos Nobelprijsgezin

recensie

Wie van brommerige Scandinavische politiemannen houdt, die al tobbend met hun privéleven een bloederige moord oplossen, kan Karin Alvtegens werk beter ongelezen houden. Deze gerenommeerde Zweedse schrijfster blinkt uit in het psychologische misdaadgenre - ze weet het innerlijk van de karakters in haar boeken vlijmscherp te ontleden -, maar een politieman komt daarbij zelden in beeld.

In haar vijfde vertaalde boek ’Schaduw’ is dat niet anders. Dit keer draait het om een beroemde schrijver en Nobelprijswinnaar en om diens familie, die zware offers brengt om de reputatie van de schrijver intact te houden.

Die komt in gevaar als hun vroegere huishoudster overlijdt. De vrouw onderhield nog maar weinig contacten met de buitenwereld, maar als de gemeente haar begrafenis regelt, komt ze op het spoor van haar voormalige werkgevers: de inmiddels bejaarde auteur, zijn verbitterde, alcoholverslaafde echtgenote en hun zoon, die een beroerd huwelijk heeft.

De befaamde schrijver is geveld door een beroerte en kan niet meer communiceren met zijn omgeving. Hij weet dat er in zijn kast nog papieren liggen die niet geopenbaard mogen worden, omdat ze zijn glansrijke carrière onderuit zouden halen. Maar in zijn verlamde toestand rest hem niks anders dan de loop van de gebeurtenissen afwachten.

En die stemmen de lezer weinig vrolijk: na het onschuldige onderzoekje van de gemeente komt stukje bij beetje de intrieste historie van deze beroemde familie aan het licht. Hun totale onvermogen liefde te geven of te ontvangen leidt niet alleen tot verdriet en ongeluk, maar zelfs tot doodslag.

Alvtegen slaagt erin begrip te kweken voor de meeste daders. Behalve dan voor de verlamde auteur zelf. Deze aarzelde niet zijn eigen puberdochter letterlijk op te offeren om zijn eigen hachje te redden. Die daad blijft onbegrijpelijk.