Mooi gefotografeerde trukendoos of hartverscheurende levensverhalen?

recensie

Regie: Guillermo Arriaga. Met Charlize Theron, Kim Basinger, Jennifer Lawrence. In 9 bioscopen.

Na de scenario’s te hebben geschreven voor ’Amores Perros’, ’21 Grams’ en ’Babel’ was het voor de Mexicaanse Guillermo Arriaga tijd om zijn volgende verhaal zelf te regisseren. Geruzie met de regisseur van die successen, Alejandro González Iñárritu, over de vraag wie nu het werkelijke auteurschap mag claimen, deed de deur dicht.

Arriaga’s regiedebuut lijkt in opzet, stijl en toon zoveel op de eerdere films dat je kunt constateren dat hij als schrijver niet eenzaam op een zolderkamer dialogen zit te tikken, maar werkelijk een stempel drukt op de look and feel van een film. En hij bewijst zich als acteursregisseur. Met veteranen Charlize Theron en Kim Basinger en nieuwkomer Jennifer Lawrence maakte hij een bitterzoet portret van vrouwen die in verschillende levensstadia beslissingen met grote gevolgen nemen.

In de stijl die we van hem kennen schuift Arriaga rustigjes verschillende verhaallijntjes naar elkaar toe om ze via één incident aan elkaar te knopen. Ditmaal is dat de brandende caravan in de woestijn van New Mexico, de ontmoetingsplek van heimelijke gelieven Gina (Basinger) en Nick (Joaquim De Almeida), allebei getrouwd. De openingsscène toont de brand, maar het duurt nog wel even voordat je snapt wat de weerbarstige tiener Mariana (Lawrence) ermee te maken heeft. Of wat de link is met Sylvia (Theron), een restauranthoudster met een destructief privéleven aan de natte kust van Oregon. Gaandeweg merk je dat de melodramatische constructie wat te veel de aandacht vraagt: kijken we naar een mooi gefotografeerde trukendoos of naar de hartverscheurende levensverhalen van die vrouwen? Alleen al die twijfel zal niet Arriaga’s bedoeling zijn geweest.