Idealisme of gewoon een volgende stap in je carrière

Wat beweegt de westerlingen die zich naar de verst afgelegen, onherbergzaamste en soms zelfs gevaarlijkste gebieden begeven om daar ’goed te doen’ voor de medemens? In Yei, een stadje in Zuid-Soedan, is na vele jaren oorlog een groot deel van de gevluchte bevolking teruggekeerd. Het is een van de armste plekken ter wereld, vrijwel zonder infrastructuur. Enkele westerse hulpverleners proberen de teruggekeerde vluchtelingen te helpen. Filmmaakster Jennifer Pettersson volgt zes van deze ’frontsoldaten’ van de internationale hulpverlening.

De zes hulpverleners vertellen ongekend openhartig over hun idealen, twijfels en teleurstellingen. Eenzaamheid en heimwee zijn emoties die regelmatig opspelen. Zo ook bij de Fries Leo Dijkman (55), psychosociaal hulpverlener, die al vele jaren in het ontwikkelingswerk zit. Waar hij vooral tegenaan loopt is het onuitgesproken wantrouwen dat in alle contacten op de achtergrond aanwezig is.

Hanna Mollan (36) geeft juridische bijstand aan teruggekeerde vluchtelingen, onder meer bij het terugkrijgen van grond en bezittingen.

Benjamin Kahn (39), hoofd Informatie van de VN-delegatie in Zuid-Soedan, zag het ontwikkelingswerk vooral als een volgende stap in zijn carrière. Maar in het administratieve moeras waarin hij terecht is gekomen, wordt hij totaal op zichzelf teruggeworpen.

Dan zijn er de Ieren John en Poppy Spens, beiden 56, hulpverleners van de oude stempel. De 44-jarige Jean-Christophe Goussaud is een idealist. Maar hij voelt zich schuldig over het feit dat er in Europa twee kinderen van hem wonen die hij zelden ziet.