In Gaza blijft de haat zich voortplanten

Vragen, vragen, vragen. ’Waarom vechten Joden en Palestijnen nog steeds in Palestina?’, vraagt The Economist zich af. ’Waarom Israël niet kan winnen’, is het thema van Time. ’Waarom heeft de Palestijnse Ayat zichzelf opgeblazen?’, wil Die Zeit weten.

De bladen staan, kortom, vol van Gaza. En alle bladen denken dat Israël er niet in zal slagen Hamas te verzwakken, noch de positie van Iran zal kunnen uithollen. Er zal een politieke oplossing moeten komen, hoe moeilijk die ook is te bereiken. Al was het maar omdat alleen toenemende welvaart de snelle bevolkingsgroei onder Palestijnen kan indammen. Vooral The Economist plaatst het huidige conflict uitstekend in historisch perspectief.

Heel bijzonder is het gesprek in Die Zeit tussen de moeders van Ajat al-Akhras en Rachel Levy. De Palestijnse scholiere Ajat (18) blies zichzelf in 2002 op voor een supermarkt in Jeruzalem, en nam de Joodse scholiere (17) mee de dood in. Zes jaar later is er tussen de moeders nog steeds slechts onbegrip. „De haat plant zich voort”, concludeert de moeder van Ajat terecht.

De krant staat al zo vol met het conflict in Gaza, dat het wel prettig is dat Newsweek het over iets anders heeft. China draait zo goed, omdat het alles doet wat de leerboeken economie verbieden, luidt de conclusie. De staat leidt nog steeds de economie, manipuleert de aandelenmarkt, bepaalt wie leningen krijgt van de banken, en hield al die complexe constructies die de huidige financiële crisis hebben veroorzaakt buiten de deur. De Chinese regering heeft al vroeg de huizenmarkt afgekoeld door nieuwe hypotheken te verbieden, en kan nu de Chinese staatsbedrijven opdracht geven extra te investeren. En doordat er geen oppositie is, kan de regering ieder gewenst beleid met kracht uitvoeren.

Newsweek besteedt echter vrij weinig aandacht aan de nadelen. De massaontslagen zouden in een normale democratie grote repercussies hebben voor de politieke leiding. De enorme vervuiling en beroerde rechtstaat zouden in een normale democratie niet worden getolereerd.

China heeft, zo constateert Newsweek, snel enkele functionarissen ontslagen na het melkpoederschandaal, maar het onder de pet houden van dat schandaal tijdens de Olympische Spelen heeft baby’s het leven gekost. De economisch effectiviteit heeft veel schaduwkanten.

Wel merkt Newsweek op dat het inkomen in China nu op zo’n niveau komt, dat de traditionele gestuurde economie zijn limiet heeft bereikt. Toen Japan enige decennia geleden op dat niveau kwam (een jaarinkomen per hoofd van de bevolking van 3000 dollar), kwamen de groeicijfers in een ’normaler’ vaarwater terecht. De vraag is of China in staat is de maatschappij open en flexibel genoeg te maken voor die fase. Dan weten we of China niet alleen deze crisis doorkomt, maar zich ook staande houdt op langere termijn.

In Der Spiegel nog een reconstructie van het leven van Adolf Merckle. Deze Duitse miljardair pleegde op 5 januari zelfmoord door zichzelf vlakbij zijn bedrijf voor de trein te gooien. Hij bouwde een imperium op (in onder meer machines, cement en pillen) , maar zijn bedrijf bezweek onder de schuldenlast toen de kredietcrisis toesloeg.