Zingend gras op het kerkhof

recensie

In de teksten van de Oostenrijkse Tania Frinta gebeuren vreemde zaken. Een professor wordt in 1899 verliefd op een circusclown en reist in een luchtvaartuig naar Wenen. Elders zingt het gras op het kerkhof. Al aan de puffende koekoeksklok die openingsnummer ’The World is Crazy’ inluidt, hoor je dat de natuurwetten van slag zijn. Drifter zou op Frinta kunnen slaan: ze verruilde Wenen voor Zweden voor Barcelona. Maar lonely is ze niet, want in pianist Marc Meliá Sobrevias en drummer Giorgio Menossi vond ze muzikale zielsgenoten. ’The Wizard of Oz’ en ’Singing in the Rain’ noemt ze als invloeden, maar de sfeer is eerder Europees vervreemdend dan zoet technicolor. Dat al luisterend de aandacht iets verslapt, komt doordat haar stem, begeleid op piano, accordeon, typemachine of straatrumoer, niet even bijzonder is als de wereld die ze schept. Binnenkort speelt de groep in Amsterdam (13), Nijmegen (14), Tilburg (15) en Groningen (16). (HN)