Wat is er gebeurd met 100 miljoen meisjes?

Die kop, in babyroze letters, staat op de voorpagina van The Economist deze week. Daaronder staan twee schattige roze kinderschoentjes met een strikje, zonder kind. Het verhaal stelt de ’gendercide’ in China aan de kaak: het vermoorden, aborteren en verwaarlozen van miljoenen babymeisjes. Dat komt door de eenkindpolitiek in het land. Omdat de meeste echtparen maar één kind mogen krijgen gaat de voorkeur uit naar jongens. Meisjes kosten immers vooral geld in plaats van dat ze inkomen inbrengen, vanwege bijvoorbeeld de bruidsschat. Volgens het weekblad worden er in China nu zo’n 120 jongens geboren op de 100 meisjes, waardoor de natuurlijke verhouding tussen man en vrouw in gevaar komt. De vele vrouw-loze jonge Chinese mannen zorgen voor een stijging van de criminaliteit, vrouwenhandel en seksueel geweld.

In L’Express draait het om de hegemonie van een ander soort, namelijk die van Google. Het Franse weekblad laat in een uitgebreid verhaal zien hoe Google achtervolgd wordt door klachten en rechtszaken over de manier waarop het privacy schendt, dominant is op de advertentiemarkt en concurrenten irriteert.

Als voorbeeld wordt het Duitse navigatiebedrijf Eurocities en het Franse Navx genoemd, zij vinden het oneerlijk dat Google een gratis routeservice aanbiedt. L’Express ziet een gelijkenis met de ’gigantische’ Microsoft en Intel. In de beginjaren van het internettijdperk hadden zij een leidende positie, nu is het Google.

Twee weken geleden werd de rol van Europa op het wereldtoneel door Time bekritiseerd, afgelopen week deed Newsweek het. Het vindt dat Europa een leider nodig heeft, maar betreurt het dat de perfecte kandidaat de baan als ’president van Europa’ niet wil hebben.

Dat is niet de onvoorspelbare Sarkozy, het ’aangeschoten wild’ Brown of de Spaanse premier Zapatero, die te veel bezig is met de problemen in zijn eigen land.

Angela Merkel moet de redder van de EU worden, zo vindt Newsweek. Waarom Merkel? Omdat Duitsland Europa’s grootste en rijkste economie heeft, Merkel ongekend populair is en bovendien een expert is in het oplossen van geschillen en het bereiken van consensus. De Duitse heeft echter geen zin in het Europees leiderschap. Dat komt volgens het weekblad mede omdat Duitsland naar binnen gericht is en de huidige politieke stabiliteit graag wil behouden. Een overstap van Merkel naar de EU zou die stabiliteit in gevaar brengen. Vanwege de erfenis van de Tweede Wereldoorlog wil Duitsland bescheiden opereren op het wereldtoneel. Maar die bescheidenheid begint steeds meer af te nemen. De Duitsers zijn weer trots op hun afkomst, dus waarom zou Merkel geen Europees leider kunnen zijn? Voor Newsweek is het duidelijk: ’Frau Europa, it’s time to lead’.

Hetzelfde blad beantwoordt de vraag waarom Amerika maar niet afkomt van falende docenten. Het blad noemt de kwaliteit van docenten op de basis- en middelbare scholen in de VS een schande voor het land en denkt dat het slechte onderwijs de toekomst van het land bedreigt.

Doordat het onderwijs lange tijd slecht betaald werd, hebben getalenteerde mensen een baan als leraar gemeden. Daarom staan er nu vooral slechte leraren voor de klas, die ook nog eens moeilijk ontslagen kunnen worden. Docenten zijn overwerkt, onderbetaald en en de goeden onder hen voelen zich ondergewaardeerd. De slechten moeten weg, dan krijgen de goede docenten misschien wat meer respect, zo stelt Newsweek.

„In Europa worden we overspoeld met onopgeleide immigranten. De Verenigde Staten kunnen zich niet met ons vergelijken!”

Brievenschrijver Michel Letoffe uit Frankrijk in Newsweek

„Irak houdt verkiezingen. Maar de slecht functionerende instanties en de gierige politici zijn wellicht te zwak om de democratie in het land te redden.”

The Economist over de stembusgang in Irak.

„New Orleans is meer vooruit gegaan op onderwijsgebied dan andere steden omdat ze simpelweg het publieke schoolsysteem eruit hebben gegooid.”

Newsweek

„Politici moeten hun zenuwen bedwingen en bezuinigingen doorvoeren. Ze zouden moeten weten wat doktoren ook weten: degenen die het hardst schreeuwen hebben niet altijd de meeste pijn.”

The Economist