Slordig snoeiwerk in Larssons vuistdikke pillen

recensie

Met Noomi Rapace, Michael Nyqvist. Deel 2 in 58 filmtheaters. Deel 3 volgt in maart.

Deel 2 en 3 van de beroemde ’Millennium’-serie van Stieg Larsson zijn net als deel 1 als tv-serie verfilmd maar belanden vanwege de hype nu toch in de bioscoop. De vraag is of je er goed aan doet om deze films zonder lezing van de boeken te bezoeken, maar waarschijnlijk hebben de makers zelf zich daar niet al te veel bij afgevraagd. De nu al een paar jaar wereldwijd hoog scorende ’Millennium’-serie heeft enthousiaste lezers genoeg. De verfilming van deel 1 is de derde best scorende, niet-Engelse film van het afgelopen jaar.

In deel 2 wordt zo’n beetje duidelijk hoe Lisbeth Salander (Noomi Rapace) aan haar stuurse, wantrouwende aard is gekomen. Ze blijkt verwant aan een in de Koude Oorlog overgelopen spion wiens perverse uitspattingen door een stel machthebbers binnen de Zweedse veiligheidsdienst onder de klep worden gehouden. Als twee onderzoekers worden vermoord, is Lisbeth de eerste verdachte. Alleen haar ex-minnaar, journalist Blomqvist blijft van haar onschuld overtuigd.

Het zal ongetwijfeld een flinke klus zijn geweest om de vuistdikke boeken tot een film om te bouwen en de scenarioschrijvers laten zeker in het complexe derde deel ook wat steken vallen. Wat doet die vreemde psychopaat daar aan de zijlijn? Zijn de gepensioneerde machthebbers nu lid van een Dutroux-achtig clubje of speelt er iets anders? Van het door Larsson uitvoerig beschreven gevoelsleven van de personages blijft in de filmversie niet heel veel over. De verhouding tussen Erika en Blomqvist komt niet uit de verf, en naar alles wat er achter die sterke blik van de zwijgzame Salander schuilgaat moet je ook maar raden. Het is dat onze Punkie Pippi Noomi Rapace zo goed kan suggereren dat ze tot alles in staat is. Haar lot gaat je aan en dat houdt het – redelijk – spannend.