Was het ongepast of terecht dat Oranje vrijdagavond in de Arena soms al tijdens en zeker na het holle oefenduel met Zwitserland (0-0) werd uitgefloten?

Bondscoach Van Marwijk vond dat de internationals dat niet verdienden, op basis vooral van de stabiele prestatiecurve onder zijn leiding en het respect dat daarmee in de wereld is afgedwongen.

Aan de andere kant: je zult maar dure kaartjes hebben gekocht, bijvoorbeeld voor het hele gezin, en er niets voor te zien krijgen.

Je kunt zeggen dat de schrille afkeuring paste in de tijdgeest, waarin bijna het recht wordt opgeëist om overal en altijd maar te kunnen en mogen genieten. Je kunt, klinisch beschouwd, ook zeggen dat het nogal kortzichtig is om ook van een oefeninterland toch altijd maar weer vermaak te verwachten.

Van Marwijk mag dan al drieënhalf jaar van zijn spelers verlangen dat ze scherp zijn, ook als het even nergens om gaat, en die spelers mogen graag belijden dat ze daaraan gehoor willen geven en dat ze daardoor samen zo goed zijn geworden - dat het niet altijd is op te brengen, zeker niet in oefenwedstrijden, zou niet mogen verbazen.

Wie de vingers aan de mond zet om te fluiten als er eens weinig te beleven valt, gaat mogelijk niet alleen daaraan voorbij. Hij zou ook miskend kunnen hebben dat Oranje in de gelegenheidssamenstelling van vrijdag misschien wel niet veel beter kon.

Het is mogelijk dat hier en daar iemand in de Arena zijn misprijzen heeft willen richten op Van Marwijk, die hem voor zijn dure geld de nodige eerste-keusspelers onthield. Maar te vrezen valt dat het merendeel van het publiek ook van de geïmproviseerde ploeg meer dacht te kunnen verwachten, en in dat geval zeggen de fluitconcerten vooral iets over nu alweer irreële trekjes in het verwachtingspatroon.

Oranje trad vrijdag aan zonder de gespaarde middenvelders Van Bommel en Strootman. Ook de eerst aangewezen backs ontbraken: de langer uitgeschakelde Pieters en de licht geblesseerde Van der Wiel. Vooral de vervangers van de laatste twee, Braafheid en Boulahrouz, zijn onmiskenbaar reserves uit de tweede, misschien wel derde rang. 'Ik kan nu eenmaal geen deur opentrekken waarachter vier nieuwe spelers staan', sprak Van Marwijk vrijdagavond. 'Op bepaalde posities zijn wij kwetsbaarder dan een hoop concurrenten. Daar zeg ik niets nieuws mee. Dat weet toch iedereen?'

Dat zou inderdaad zo moeten zijn - en vreemd is het allerminst in een geografisch klein land, met dientengevolge een beperkt aanbod. Maar door de opmars naar de WK-finale van vorig jaar, en ervoor en erna rimpelloze kwalificatiecycli in onvermijdelijk magere poules, is de aandacht er nogal van afgeleid.

Het is waarschijnlijk niet voor niets dat Van Marwijk zijn beperkingen juist in dit stadium (nog eens) wil benoemen én met directe, niet mis te verstane bewoordingen wil benadrukken. Als WK-finalist telt voor Oranje op het EK van volgend jaar alleen het hoogste doel, maar niemand hoeft de bondscoach te vertellen dat daarbij weinig malheur te verdragen zal zijn.

Niet alleen is de selectie niet breed, ook is Oranje in het hoogste segment ervan chronisch kwetsbaar. Van Persie laat de oefeninterland van morgen tegen Duitsland schieten, op verzoek van de bezorgde Arsenal-manager Wenger. Ook Van der Vaart is er in Hamburg niet bij.

Hij moest vrijdag tegen de Zwitsers afhaken met pijn in de hamstring, een gekende overbelastingsblessure. Al vaker is aangetoond dat Van der Vaart fysiek aan de eisen van het moderne voetbal niet structureel kan voldoen. Dat gaat in nog heviger mate op voor de voorlopig weer inactieve aanvaller Robben, en daarnaast moet worden gevreesd dat Afellay het EK vanwege een zware knieblessure moet missen.

Voorlopig kan mede daardoor de waarschijnlijk meest essentiële tactische keuze niet worden gemaakt. Van Persie zou graag in de punt van de aanval spelen, en ook Van Marwijks voorkeur lijkt daarnaar uit te gaan. Maar dat vereist een systeem van optimaal samenspel, met beweeglijke en op de combinatiespeler Van Persie toegesneden aanvallers dan wel middenvelders.

Het ziet er niet naar uit dat daarin, na de mislukking tijdens het WK, de komende maanden wezenlijke nieuwe stappen kunnen worden gezet. Afellay is er dan niet als de speler die tot dusverre aantoonbaar het best met Van Persie klikte. De beperkte Kuijt en de op zichzelf gerichte aanvallers Robben en (de teruggehaalde) Babel zijn minder geschikt voor het verfijnde spel waarin Van Persie bij zijn club Arsenal floreert.

• 
  © epa