Ajax is snel klaar met vrijgevig Vitesse

Al vroeg kon bij Ajax-Vitesse (4-1) van een verloren middag worden gesproken, ook omdat het niveau in Nederland treffend was geschetst.

Voorzichtig werd Adrie Koster, een niet bijster opvallende verschijning die meer dan twintig jaar werkzaam was bij bovenal modale clubs, gistermiddag in de Arena toegezongen als de trainer met wie Ajax kampioen zou kunnen worden. Het kan verkeren – en zeker in Nederland, waar Ajax-Vitesse (4-1) weer bij uitstek zo’n wedstrijd was die kenmerkend mocht heten voor het dalende niveau.

Op papier had het vooraf nog interessant geleken. Vitesse presenteerde zich met een stevig defensief blok, zoals dat in Amsterdam van middenmoters mag worden verwacht. Maar van een kranig verweer was in het veld geen sprake. Al binnen het eerste half uur lag Vitesse in geslagen positie, na twee treffers die Ajax waren geschonken door lichtzinnigheden van Yakubu – één van de Vitesse-spelers toch die als strijdbaar te boek staan.

In het eerste geval maakte Gabri hem de bal afhandig, waarna uiteindelijk Suarez van dichtbij kon inkoppen (1-0). Daarna kon Gabri zelf afronden, nadat Maduro Vitesse’s dolende Afrikaan had overmeesterd (2-0). Het was nog geen drie uur en er kon al van een verloren middag worden gesproken.

Maar het kon nog bonter, zo bleek. Van der Schaaf, aanvoerder nota bene van Vitesse en ook één van die spelers die doorgaans de messen willen slijpen, toonde weer eens zijn gebrek aan spelintelligentie. In een ogenschijnlijk ongevaarlijke situatie beklom hij na een hoekschop van Luque de rug van Heitinga. Luque greep het presentje aan door ook op de strafschopstip zijn fijne traptechniek te demonstreren (3-0, nog in de eerste helft).

En nóg was de reeks van onbenulligheden niet ten einde. Onmiddellijk na de aftrap stak de Fransman Sansoni, van verdediger gepromoveerd tot centrale middenvelder, onbelemmerd de helft van Ajax over. Hij schoof de bal doodgemoedereerd naar Kolk, die spits Junker even zorgeloos kon bedienen (3-1). Geen ajacied die er een voet naar had uitgestoken. Coach Koster wilde het niet verzwijgen. „Zo’n vorm van concentratieverlies, dat mag niet gebeuren.”

Ajax kon het zich permitteren, en niet alleen dat trouwens. Er waren meer minpunten en Koster, de realistische interim-trainer, hield zich er niet blind voor. Maar voorlopig heeft Ajax in de zes wedstrijden onder zijn leiding nog geen nederlaag geleden. De ervaren Vitesse-coach De Mos gaf gisteren aan Kosters zijde aan waartoe het zou kunnen leiden. „Ajax heeft de kwaliteiten om minder te spelen en toch te winnen. Daarmee ben je een titelkandidaat.”

De Mos doelde bovenal op Ajax’ offensieve gave om ’uit het niets te scoren’, van zowel de buitenlandse flankaanvallers Luque en Suarez als aanvoerder Huntelaar, die in de grotere ruimtes van de slotfase na een schraal optreden toch weer trefzeker opdook (4-1). Daar stond tegenover dat Ajax voordien ver was teruggevallen, verzwakt vooral op het middenveld waar de energieke Gabri en de oplevende Maduro met blessures hadden moeten afhaken.

Met drie zelf opgeleide spelers in de middenlinie (De Jong en de invallers Schilder en Donald) bood Ajax een wel erg onrijpe aanblik. In zijn eerste weken deed de vanzelfsprekendheid waarmee Koster als ex-coach van Ajax’ tweede team eigen talenten het vertrouwen gaf, verfrissend aan. Maar de balans dreigt nu uit nood gedwongen door te slaan, erkende Koster. „Het middenveld werd wel heel erg jong. Op deze manier wordt het erg smal.”

Hij kan pas na de winterstop beschikken over de moeizaam revaliderende dertiger Davids en gisteren werd, nadat de versleten topverdediger Stam in de Arena was uitgeluid, ook in de defensie van Ajax menige bres geslagen. Vitesse kon er niet van profiteren en daarin zal die ploeg in Nederland de enige niet zijn. De nationale verhoudingen werden onbedoeld naderhand benadrukt door coach De Mos, die zowaar stelde dat Vitesse zijn beste wedstrijd van het seizoen tot dusverre had gespeeld. Maar dat hadden de Amsterdamse fans al niet meer nodig om een kampioenslied aan te heffen waarvan Adrie Koster nooit kan hebben bevroed dat het nog eens voor hém zou worden gezongen.