Verwende spelers krik je op met de taal van de straat

De sweepstakes naar een van de meest begerenswaardige coachposities ter wereld zijn open. Louis van Gaal heeft een grappige, waarschijnlijk heel goed doordachte open sollicitatie richting Engeland gestuurd en wacht in zijn DSB-fabriek nu maar af wat en hoe er antwoord uit London komt.

Jose Maurinho, die net klaar is met het tellen van zijn oprotpremie bij Chelsea, heeft besloten ook zijn interesse te tonen. Why not?

Maurinho heeft soccer in Albion weer sexy gemaakt. Hij alleen is erin geslaagd voetbal tot een sport voor man én vrouw te maken; iets dat de tv-mensen bepaald niet ontgaan is. Maurinho zoog als het ware vrouwen naar de buis. De Portugees wist dat en speelde mooi, de onschuld spelend, op die situatie in.

Zelfs een ordinaire publicatie over een wildwoeste verhouding met een (hoe kan het anders) beeldschone en veel jongere vrouw, overleefde hij moeiteloos. Zijn zinnebeeldige, bijna vrome Portugese huwelijkstrouw waar hij vaak prat op ging, werd hierdoor even aangetast, maar Maurinho’s standbeeld was te sterk voor een dergelijk onbelangrijke faux pas.

Ik heb me wel eens afgevraagd wat Van Gaal zou doen als hij met ’s werelds beste en ook meest verwende spelers moet gaan werken.

Een nationale ploeg heb je niet iedere dag onder handen en ik denk juist dat Van Gaal juist daar zijn kracht vindt; hij lijkt me een prima clubtrainer. Hij leert jonge spelers wat, hij is onderwijzer boven alles en heeft verstand van het vak.

Een nationale ploeg leiden, is eigenlijk het leiding geven aan een duur schoolreisje. Eens in de zoveel tijd komen de beste jongetjes van de klas samen. Dan verliezen ze van Kroatië en is een voetballand in last.

Zou Van Gaal met zijn vertaalde Engels (stonecoal, as you wish) door weten te dringen in de grijze cellen van de Britse internationals?

Ik zag die Zweed die daar vroeger zat wel eens bezig. Een gecoiffeerde man die ook aan gulzige veelwijverij deed en een extreem duur en gecompliceerd leven leidde. Hij deed niets meer dan proberen de juiste mensen op te stellen en vervolgens terug te leunen in zijn stoel.

Het coachen van de Britse nationale voetbalploeg is als het drijvend houden van de Titanic, lijkt me toe.

Wat zou Van Gaal deze ordinaire bikkels, die allen multimiljonair zijn, kunnen bijbrengen? Nederigheid misschien? Zouden die spelers luisteren naar zo’n rechtdoor redenerende vent uit Amsterdam-Oost?

Misschien wel. Misschien moet je deze voormalige kinkels juist wel heel hard en direct aanpakken en hen voortdurend de oren wassen. Het zijn nu bijna geparfumeerde CEO’s van hun eigen kleine bedrijfjes en samen in het Britse team bakken ze er zelden nog iets van.

Misschien is Maurinho wel al te veel onderdeel van dat zichzelf uithollende systeem van bijna machtswellust vermengd met een balletje hoog te houden.

Ik denk dus eigenlijk dat Van Gaal wellicht de juiste keuze is. Verwend en rijk loopt niet meer hard voor de eer. Die mannen dien je anders op te krikken. Met de taal van de straat. En met iets van humor.

Toen Jack van Gelder donderdag tegen Van Gaal in een rechtstreeks interview zei dat hij nog nooit voor hem door de knieën was gegaan, keek de trainer even opzij. Ik zag ineens mooi grijs aan de slapen. Van Gaal hield even in en zei: ,,Eén knie slechts,” haalde daar zijn gelijk en toen wist ik het zeker. Van Gaal op een vol Wembley. God save the Queen and the Dutch Magic Man.