Plotselinge inzinking kost Haase bijna overwinning

Op de eerste dag van de Davis Cup-wedstrijd tegen Portugal wankelde Robin Haase tegen de zestienjarige Gastao Elias. Raemon Sluiter won zijn partij royaal.

Hij moet nog zeventien worden, in november, maar hij oogt bepaald niet als een jochie. Elias beweegt zich over het veld met de allure van ’ik hoor hier’. Op invitatie trainde hij een maand met Roger Federer. Weliswaar zitten ze bij hetzelfde managementbureau, maar toch, de eer is groot. Dat telt.

In zijn spel maakt hij nog geregeld de verkeerde keuzes. Dat is niet vreemd voor een speler die nog onder de wet van de kinderarbeid valt. Hij is een jonge rebel die tegen het gezag opponeert. Dus is een uitbal ’in’ en een inbal ’uit’, naarmate hem dat uitkomt. Daarom heft hij in onbegrip de handen bij beslissingen die in zijn nadeel zijn.

De jonge Portugees is een talent, onmiskenbaar. En hij bracht Robin Haase, en daarmee de Nederlandse Davis Cup-ploeg, aan het wankelen.

Na twee gewonnen sets (tweemaal 6-1) dacht iedereen dat Nederland gemakkelijk een 2-0 voorsprong kon noteren. Toen won Gastao Elias ineens vijf games achter elkaar. Alsof het de gewoonste zaak van de wereld was, won hij vervolgens de derde set (2-6).

Haase kon het niet geloven. De Nederlander – toch al niet erg sterk spelend – raakte uit zijn ritme, liep rond met onbegrip in de ogen en liet de schouders steeds meer hangen. Coach Jan Siemerink moest zijn complete positieve woordenschat aanspreken om zijn pupil weer op de rails te krijgen.

Dat lukte pas in de vijfde set, een set die er – gezien de cijfermatige krachtsverhouding – nooit had mogen komen. Nummer 104 van de wereld gaf tegen nummer 794 eerst ook nog de vierde set (5-7) uit handen. Pas in de vijfde set volgde herstel, voor wat dat woord dan waard is.

Want ook toen nog was Haase niet in staat zijn natuurlijk overwicht tegen de Portugese jongeling te bewijzen. Het werd uiteindelijk 6-2 en daarmee was de winst binnen, maar Haase had er drie matchpoints voor nodig. Minder dan als een afgang valt zijn martelgang niet te benoemen.

En de dag was nog wel zo goed begonnen. Na de door Sluiter met 3-0 (6-2, 6-1, 6-3) van Gil gewonnen wedstrijd die als sleutelpartij was geafficheerd, heerste er in Ahoy’ een ontspannen sfeer.

Sluiter besefte dat hij wat goed te maken had en dat zette voor hem druk op de partij. Bij zijn laatste Davis Cup-optreden, in april tegen Engeland, had hij aangekondigd niet meer voor het team te willen uitkomen.

Teleurstelling over de 5-0 nederlaag had de overhand, en in zijn emotie meldde hij zijn boodschap eerst voor de radio, daarna aan de pers en toen pas aan het team. Een faux pas, realiseerde hij zich later.

„In Birmingham heb ik me laten gaan. Dat overkomt me wel vaker. Ik zat niet goed in mijn vel; ik had dat niet moeten zeggen. Dat was een blunder van mij.”

Schuldbewust toonde hij zich en die schuld loste hij gisteren in met een sterke partij. Hij brak Gil zeven keer, produceerde veertien aces en won zes games zonder tegenpunt. Zelf werd hij éénmaal gebroken (eerste game derde set), maar zijn antwoord was indrukwekkend: hij won de volgende twee games op love en produceerde in één game drie aces.