Spaans succes door eenheid

Met Samuel Sanchez als olympisch kampioen wielrennen leverde de Spaanse sport opnieuw een winnaar af. Robert Gesink werd tiende in de wegwedstrijd.

Niet de nationaliteit maar wel de naam van de winnaar was verrassend. Het lag in de lijn der verwachtingen dat een Spaanse wielrenner zich in Peking zou laten kronen tot olympisch kampioen op de weg. Een andere uitkomst was welhaast onmogelijk, met een ploeg die bestond uit Contador, Freire, Sanchez, Sastre en Valverde.

Het werd uiteindelijk de renner met de minst indrukwekkende erelijst die onder de contouren van de Chinese Muur het goud voor zich opeiste. De 30-jarige Samuel Sanchez, als enige niet-Bask ondergebracht in de Baskische Euskatel-formatie, bleef in de eindsprint na 245 kilometer de Italiaan Rebellin en de Zwitser Cancellara voor.

Met het olympische succes maakte de renner uit Oviedo zijn niet geheel geslaagde optreden in de Ronde van Frankrijk goed. Hij rekende zichzelf tot een van de Tourfavorieten, maar moest genoegen nemen met de zevende plaats. Alleen op Alpe d’Huez onderscheidde hij zich met zijn binnenkomst achter winnaar Sastre.

De dank van Sanchez ging zaterdag uit naar zijn landgenoten. De Spanjaarden controleerden de loodzware koers en waren bereid om zich voor elkaar op te offeren. De Spaanse bondscoach Antequera was er opnieuw in geslaagd een hechte eenheid van zijn team te kneden. Valverde was de beoogde kopman, maar wenste zich weg te cijferen in het belang van anderen.

Sastre en Contador, de Tourwinnaars van 2008 en 2007, schuwden de knechtenarbeid niet. Direct na de finish werd Sanchez uitbundig gefeliciteerd door Valverde, winnaar van de Classica San Sebastian, Dauphiné Libéré en Luik-Bastenaken-Luik. Alleen Freire liet zich in de koers nauwelijks zien. De Spaanse Raborenner was ziek geweest en stapte honderd kilometer voor de finish af.

„Het lijkt erop alsof de Spaanse sport in een gouden eeuw leeft”, zei Sanchez na zijn zege. Hij refereerde aan de Europese voetbaltitel, het tennissucces van Nadal, de Tourzege van Sastre en de aanwezigheid van veel Spaanse basketballers in de Amerikaanse profcompetitie NBA. „We beschikken over een uitzonderlijk goede generatie sporters.”

„De Spanjaarden waren de te kloppen renners”, zei ook Robert Gesink, met de tiende plaats de beste Nederlander. De 22-jarige Varssevelder vond dat hij met die klassering het maximale resultaat had behaald. „Ik heb dit jaar een stap vooruit gemaakt. Je hoopt natuurlijk dat je hier nog een stap kan maken, maar je moet ook wel weer reëel blijven.”

In de slotfase van de race moest Gesink erkennen dat hij voor het grote werk nog te kort komt. Op het moment dat onder aanvoering van Andy Schleck het beslissende gat werd geslagen moest de Raborenner passen. „Het scheelde zo’n anderhalve meter en dat is net het verschil of je erbij bent of niet.”

Alleen Cancellara wist uit de tweede groep nog bij de koplopers te komen. De Zwitserse wereldkampioen tijdrijden informeerde bij Gesink wie er precies in de kopgroep zaten en zette toen het gas erop. „Hij ging door de geluidsbarrière”, zei Gesink over de demarrage van Cancellara, die in de sprint Sanchez en de jarige Rebellin (37) voor moest laten gaan.

Terwijl zijn Rabo-collega’s de Tour reden, bereidde Gesink zich in Font Romeu in de Pyreneeën voor op zijn olympisch debuut. Hij vond dat de tiende plaats in Peking goed paste in zijn ontwikkeling. „Ik ben 22, pas tweedejaars prof en koersen over 245 kilometer rijd je niet elke dag. Met deze prestatie heb ik bewezen dat ik goed op schema lig.”