Kipsang lost hoge ambities Rotterdam in

Rotterdam blijft meespelen in het prestigespel van ’s werelds snelste marathons. Na de imponerende 2.05.49 van William Kipsang was de opluchting in de havenstad groot.

Mario Kadiks, directeur van de Marathon Rotterdam, feliciteerde in één zucht zijn eigen organisatie en die van Londen. Vrijwel gelijktijdig werd op beide plaatsen duidelijk dat tijden die tot voor kort als moeilijk haalbaar werden beschouwd, de nieuwe norm zijn geworden.

In september vorig jaar vestigde de Ethiopische loopkeizer Haile Gebrselassie in Berlijn met 2.04.26 een vorstelijk wereldrecord. De tijden van de Kenianen Paul Tergat en Sammy Korir, die vier jaar eerder als eersten onder de 2 uur en 5 minuten doken, bleken geen incident te zijn geweest.

Nu er serieus wordt gedacht aan het slechten van nieuwe barrières, is de tijd rijp voor een nieuwe standaard. Was 2.06 tot voor kort uitzonderlijk, nu ligt de referentie voor hoge kwaliteit in de 2.05.

Vandaar dat in Rotterdam opgelucht werd gereageerd toen de hoge ambities door modelatleet William Kipsang werden ingelost. Met 2.05.49 bracht de Keniaan het vlakke Nederlandse parkoers weer tussen de topcircuits van Berlijn, Londen en Chicago.

Vervolgens werd angstvallig vermeden geen jaloers woord te reppen over de ontknoping in Londen. Daar won (ook al een Keniaan) Martin Lel in 2.05.15, gevolgd door zijn landgenoot Samuel Wanjiru (2.05.24) en de Marokkaan Abderrahim Goumri (2.05.30). Drie anderen finishten in de 2.06 uur.

Tegen zo’n breed kwaliteitsfront kon Rotterdam niet op, met slechts Daniel Rono die achter Kipsang binnen de 2.07 bleef. De prijs die het rijke Londen betaalt is dan ook een keer of vier hoger. Al had Kipsang met circa 150 000 dollar aan premies bovenop zijn startgeld geen klagen.

Dat Rotterdam een kweekvijver is voor de lopers die kunnen vissen naar een vorstelijk contract met Londen, noemde racemanager Eric Brommert ’een compliment’. Het is nu eenmaal de praktijk, waarbij Rotterdam zich heeft neer te leggen.

Misschien is de uitdaging met beperkte middelen wel groter. Succes is voor Londen te koop, maar blijkt ook met slim koopmanschap te regisseren. In de 28 edities die zich in Rotterdam hebben voltrokken, bleken de organisatoren regelmatig een gelukkige hand te hebben bij het aantrekken van talent.

Maar dat alleen is in combinatie met een snel parkoers niet genoeg meer. Binnen de nieuwe ontwikkeling, waarin de snelheid steeds hoger wordt, spelen details een steeds grotere rol.

Belangrijke factor is natuurlijk het weer. Vorig jaar werd de marathon in de Maasstad door zomerse omstandigheden een mislukking. Gisteren waren de omstandigheden zo goed, dat niemand een klacht durfde te uiten over de iets te harde wind.

Tijdens de tocht die volgens de aankondiging naar een tijd in de 2.05 uur zou moeten leiden, was een strakke regie nodig. Dat is in het verleden vaak het struikelblok gebleken, daar Afrikaanse atleten meer op intuïtie lopen dan op berekening. Dat heeft onvoorspelbare tempoversnellingen en daarmee energieverlies tot gevolg.

Brommert zegt in de vier jaar dat hij verantwoordelijk is voor het wedstrijdveld geïnvesteerd te hebben in nauwe contacten met de atleten. „Als Afrikanen bekend met je zijn, kan je makkelijker met ze communiceren en hun vertrouwen winnen.” Daarom was de verlegen Kipsang in maart uitgenodigd voor de CPC-loop in Den Haag.

Dat vertrouwen betaalde zich gisteren uit na 28 kilometer, toen Kipsang de kopgroep al wilde verlaten. Brommert drong er bij hem met succes op aan om zijn energie te sparen. „Zo vroeg had hij zichzelf en de anderen kunnen opblazen, en was de wedstrijd mislukt.”

Nu werd de indrukwekkende slotsolo van Kipsang beperkt zeven kilometer. Die laatste fase riep herinneringen op aan de editie van 1985, toen de Portugees Carlos Lopes met eenzelfde uurwerkritme naar een wereldrecord van 2.07.12 liep.

Kipsang (30) is vertrouwd met Nederland, in 2003 won hij Amsterdam in het persoonlijke record van 2.06.39 dat er gisteren aanging. Jazeker, hij was blij. Maar die emotie straalde hij amper uit. Net zoals de pijn die hij in de slotfase zei te voelen verborgen bleef achter zijn trotse, ontspannen lichaamshouding.