De ’oude wereld’ regelt haar zaakjes het liefst zelf

In de luwte van ander sportnieuws ligt de wielersport te bekomen van een rampzalig jaar. Dopingverhalen overstemden iedere andere klank, de wielersport verloor geloofwaardigheid en gezag en alleen een harde stalen borstel en goedkope groene zeep zouden kunnen helpen.

De wereld was toe aan een ’nieuwe wielersport’, een sport die anders van binnenuit opgebouwd was dan ’de oude wielersport’. De verschillen: openheid tegenover geïnstitutionaliseerd liegen, controle op het doen en laten van renners tegenover link de regels omzeilen en vooral het creëren van een schone sport. De Noordzee leegdrinken is makkelijker naar blijkt.

Na een tijd van nadenken, hergroepering en inkeer is ’de oude wielerwereld’ opgestaan en heeft zijn giftige tentakels rond het peloton geslagen. In plaats van algemeen geldende geboden die leiden naar een ’schone’ wereld, staan de locale heersers binnen de sport op en verklaren zij geen enkele boodschap te hebben aan een idee dat er een overkoepelend orgaan is dat wetten uitschrijft, regulerend optreed en lijnen en regels bepaalt. Dat doet de oude wereld zelf wel, laat dat duidelijk zijn.

De baas van de Giro heeft de voorzet gegeven en de altijd laf op de tweede hand opererende bazen van de Tour de France wachten even af en slaan toe als het hen uitkomt.

Organisatoren van wedstrijden gaan zelf uitmaken wie ze uitnodigen; daar hebben ze de UCI en de vreemde Pat McQuaid niet voor nodig. Oorlog is immers oorlog.

Als ploegen als Astana en de vroegere T-Mobileploeg de boel schoonmaken en ervoor zorgen dat er nieuw regime gaat heersen, dan zijn de bazen uit de oude wereld er als de kippen bij om duidelijk te maken dat niet de UCI, maar juist zij de regels bepalen. De kans bestaat nu dat de voornoemde wielerploegen aan geen enkele grote ronde mogen deelnemen.

Nu is dat aan de ene kant het recht van de jarige, zeg ik altijd. Die bepaalt wie er op zijn feestje mogen komen, maar hier liggen de regels toch anders. De wielerbaasjes van Giro en Tour hebben grote monden en nog veel minder hersens. Zij bepalen nu wie er op mag stappen en dat is anarchie van de eerste orde.

Negen grote ploegen zijn bijeen gekomen om een front te vormen, maar meteen bleek dat het begrip ’samen’ hier geen 37 cent waard is; de Franse wielerploegen zaten al in de slag (het oude wielrennen) met de Tourdirectie en kwamen gewoon niet opdagen. Niets ’samen’, wat een idioot begrip.

Wielrennen bleek deze week weer gewoon terug te vallen in de oude waarden. Wat schoonmakers en vernieuwers ook proberen: de gevestigde orde voert zijn trucs door. Als je niet in de Giro start wat dan? Als je in juli niet in Brest staat, wat dan? Ze liegen en bedriegen gewoon verder en UCI-regels lappen ze aan hun laars.

De oude wereld regeert, vriendjespolitiek zegeviert. Di Luca mag wel opstappen, Klöden niet. Leg dat eens uit. En dat is wat die oude wereld altijd heeft volgehouden: er hoeft niets uitgelegd te worden. Dan staat zo’n stellinginname van die negen ploegen wel stoer, maar wat is die straks waard als de rugnummers worden uitgedeeld?