Falen is geen optie voor de regeringsleiders van de eurozone, ze moeten donderdag een adequaat antwoord geven op de schuldencrisis. Lukt dat niet, dan is de euro echt in gevaar.

Europese en nationale ambtenaren werken hard aan een voorstel dat moet klaarliggen voor de top die eerst wel, daarna niet en toen toch weer wel doorging. Of ze eruit komen, is zeer de vraag. "Veel zal in de laatste uren nog beslecht moeten worden", zegt een bron in Brussel.

Want de zeventien eurolanden en de Europese Centrale Bank zijn nog altijd sterk verdeeld. Frankrijk en de zuidelijke landen willen extra steun voor Griekenland en uitbreiding van het noodfonds voor de euro. Duitsland en Nederland doen alleen mee als banken en andere financiële instellingen meebetalen, tot groot ongenoegen van de ECB.

Bondskanselier Angela Merkel wilde vorige week geen topontmoeting, uit vrees dat ze zichzelf klem zou zetten als ze een uitnodiging van president Herman Van Rompuy van de Europese Raad accepteerde. Inmiddels erkent ze dat er een echte oplossing moet komen voor de schuldencrisis. Maar dan wel op Duitse voorwaarden: banken en andere financiële instellingen moeten meebetalen. De Europese Centrale Bank verzet zich daar nog altijd tegen, vanwege desastreuze gevolgen voor de financiële sector. Maar de andere eurolanden hebben zich bij de Duits/Nederlandse eis neergelegd, wat de gevolgen ook zijn.

Duitsland en Nederland moeten dan ook accepteren dat een echte Europese oplossing nodig is om de euro te redden, vinden de andere eurolanden. Griekenland heeft een nieuw steunpakket nodig, van nog eens circa 110 miljard euro, en Athene zal een lagere rente betalen. Dus geen straf meer voor de eurozondaar, zoals Nederland steeds bepleitte.

Wellicht krijgt de Griekse regering ook de mogelijkheid eigen obligaties op te kopen met geld uit het noodfonds EFSF. Ook hier zijn Duitsland en Nederland tegen, omdat Athene zo wel een erg gemakkelijke uitweg geboden wordt. Het opkopen van Griekse obligaties kan ook niet goed zijn voor de kredietwaardigheid van het noodfonds zelf.

Om dat fonds sterk te houden heeft het nieuwe garanties nodig, er wordt al gesproken over een verdubbeling van de totale omvang tot 1500 miljard euro. Met zo'n bedrag kan ook Italië of Spanje tijdelijk steun krijgen, maar de andere lidstaten kunnen deze grote landen niet lang overeind houden. Als de eurocrisis verder om zich heen grijpt, wordt het voortbestaan van de gezamenlijke munt onzeker.

Steunpakketten en noodfondsen blijven lapmiddelen, op termijn moet voorkomen worden dat landen ooit nog in zulke problemen komen. Helaas blijft de regelgeving die daarvoor in de maak is, nu steken op een meningsverschil tussen de lidstaten en het Europees Parlement, dat de afspraken niet streng genoeg vindt. Een akkoord komt er waarschijnlijk pas na de zomer.

Europarlementariër Corien Wortmann (CDA), die zich inzet voor dat akkoord, rekent erop dat de regeringsleiders nu met een 'geloofwaardig plan' komen. "Met al het gesoebat van de laatste tijd roepen we de lagere ratings over onszelf af. We zijn Europees aan het polderen, zonder dat er een duidelijke koers uitkomt, en dat is puur slecht."