"De City is heilig", constateerde The Times al in 1881. Een bekende Labourpoliticus noemde the Square Mile, het financiële hart in Londen, in 2000 'een offshore eiland voor anker in de Theems, met vrijheden die veel andere offshore eilanden graag zouden willen hebben'.

Voor premier Cameron was eerder deze maand de financiële sector van zo'n 'nationaal belang' dat hij zonder concessies over toekomstige Europese financiële regelgeving voor de City niet kon instemmen met een Europees verdrag om de euro te redden. Ook de andere politieke partijen vonden Camerons eisen 'redelijk', al waren zij boos dat hij naar zijn vetorecht had gegrepen, waarmee hij Groot-Brittannië in Europa dreigt te isoleren.

Ondanks de volkswoede over de 'graaiende bankiers' steunen de Britten hem. De financiële sector is ondanks de kredietcrisis een belangrijke motor van de economie (goed voor 10 procent van het bruto nationaal product en voor een miljoen banen), die beschermd moet worden tegen jaloerse Duitsers en Fransen.

Soepele regels
Sinds premier Thatcher in 1986 de financiële sector in één klap dereguleerde, groeide de City zo snel dat het nu op vele fronten Wall Street heeft ingehaald. New Labour deed er daarna alles aan om de bankiers te steunen. De partij stelt nu dat de financiële instellingen hard moeten worden aangepakt, maar hielp de banken de afgelopen decennia met soepele regels die mede worden gezien als de oorzaak van de financiële crisis.

De partij zat er niet mee dat sommige bankiers 'intens' rijk werden. Zij zorgden er namelijk ook voor dat in Londen goed verdiend kon worden in de zakelijke dienstverlening; de belastinginkomsten van de City zijn nog altijd goed voor bijna 64 miljard euro. En het bijna duizend jaar oude lokale bestuur van de City, laat niet na om op dit belang te hameren als zijn status wordt bedreigd.

Onder Labour werden zakenmannen en bankiers in adviesraden benoemd, benaderd voor partijdonaties, en sommigen kregen voor hun diensten zelfs een zetel in het Hogerhuis. Meer dan de helft van de partijdonaties van de regerende Conservatieven vorig jaar - bijna 14 miljoen euro - kwam van bankiers, private equity en hedgefundmanagers, aldus een inventarisatie van het Bureau voor Onderzoeksjournalistiek.

Kogel
De City heeft het oor van de machthebbers, zeker als het gaat om de vermeende dreiging van verstikkende regelgeving uit Brussel. Minister van financiën George Osborne noemde de voorgestelde Europese belasting op financiële transacties 'een kogel recht in het hart van de City'. Zelfs zijn Liberaal-Democratische collega, minister van economische zaken Vince Cable, één van de meest uitgesproken critici van de macht van de banken, is faliekant tegen de belasting, die hij een 'cynische rooftocht op de Britse financiële sector' heeft genoemd.

Maar sinds de financiële crisis is de City niet meer onschendbaar. Vorige week maakte de regering bekend dat het de voorstellen van de Independent Banking Commission, die in het leven is geroepen om de banken te hervormen, ondanks hevig verzet van de sector grotendeels overneemt. Deze commissie, onder leiding van de econoom John Vickers, wil dat in 2019 banken hun traditionele activiteiten zoals het sparen en lenen van burgers en bedrijven, moeten hebben afgeschermd van de meer risicovolle zakenbankactiviteiten. Bovendien moeten de banken in de toekomst hogere kapitaalbuffers aanhouden.

Vitaal nationaal belang of bron van instabiliteit
'Er zijn twee visies op de financiële sector en de City of London', schreef minster van economische zaken Vince Cable vorige week in een ingezonden stuk in the Guardian waarin hij opriep het 'gezeur over de City' opzij te schuiven. De eerste visie is volgens minister Cable dat de City 'een vitaal nationaal belang' vertegenwoordigt en de andere dat de City een 'bron is van systematische instabiliteit, ongebreidelde hebzucht en wijdverbreide belastingontduiking'.

'De ongemakkelijke waarheid is dat beide karikaturen waar zijn', stelt Cable. De minister geeft de schuld van de problemen in de financiële sector aan een klein aantal 'ruige' instellingen en een 'onderklasse van handelaren bij zakenbanken'.

Wie is de baas in de City?
Door de eeuwen heen kreeg het bestuur van de City van vorsten en regeringen privileges en vrijheden om eigen zaken te regelen. De City wordt bestuurd door de Corporation of London. Deze lokale autoriteit heeft zijn eigen politie, onderhoudt de infrastructuur en voert gemeentelijke taken uit. De instelling bezit een groot deel van het onroerend goed in het gebied. Raadsleden worden voornamelijk uit de gilden en beroepsgroepen gekozen en naast de 9000 inwoners hebben alle bedrijven stemrecht, bij elkaar zo'n 17.000 stemmen. De belangrijkste taak van de Corporation is de lobby voor de belangen van de City en de hele Britse financiële sector in binnen- en buitenland. De lord Mayor, niet te verwarren met de burgemeester van Londen, maakt jaarlijks zo'n twintig internationale reizen om de Britse financiële sector te promoten. De Corporation heeft zijn eigen lobbyist in het Lagerhuis, de zogenaamde Remembrancer die 'de status van de City moet verstevigen en bestaande rechten veiligstellen'.