‘Geef nooit, maar dan ook nooit op’

De eerste baan maakt vaak diepe indruk en legt de basis voor later. Ruud Koornstra (44), ontwikkelaar van de ledlamp, joeg al jong zijn dromen na en liet de loondienst voor wat hij was.

Het wordt mij steeds duidelijker dat alles draait om je droom najagen.

Ik meldde me ooit stiekem aan bij de toneelschool en werd aangenomen. Maar toen ik in dezelfde week op gesprek moest bij mijn schooldecaan zei hij: we gaan na de middelbare school toch zeker niet naar de toneelschool, hè? Ik ben niet gegaan. Die man keek dwars door me heen, hij wist ook dat ik afkeek. Naast entertainen wilde ik graag ondernemen, maar mijn vader zag me liever studeren. Dus ging ik naar de pabo. Na drie jaar haakte ik af en ging ik alsnog die twee dromen verwezenlijken.

Ik huurde met een schoolvriend, nog steeds mijn compagnon, een kamertje bij een chiropractor aan het Lange Voorhout in Den Haag. Heel chique. We hadden kenden niemand in Hilversum, maar we gingen de mediawereld veroveren. We klopten aan bij Veronica en Tros met het idee sponsorgeld te werven voor bestaande tv-programma’s. Dat was toen nog onontgonnen terrein en als je geld komt brengen gaan de deuren open. We zochten contact met de reclamebureaus van grote bedrijven als Pepsi-Cola. Voor Pepsi bedachten we het plan van popconcerten op het strand en daarmee gingen we dan naar Veronica. We werden een soort projectontwikkelaars. Later produceerden we ook korte items in de programma’s. Ivo Niehe besloot met ons samen te werken en creëerde zo onze springplank. Uiteindelijk werden we volwaardige producenten, van onder meer Lingo en Villa Felderhof. Toch bleven we voor Hilversum het imago van cowboys houden, handige jongens. Maar waarom zou goed ondernemerschap een mooi programma in de weg staan?

Terugkijkend op 23 jaar ondernemen, weet ik dat een project mislukt als je er aan begint om de verkeerde redenen: hebberigheid, ego, lust, prestige. Mijn afwegingen daarin worden steeds zuiverder. Ik ga meer op mijn intuïtie af. Wanneer ik mensen aanneem, ben ik minder snel onder de indruk van een cv. Ik kijk iemand liever in de ogen.

Door mijn dyslexie denk ik in plaatjes en zo zie ik ideeën levendig voor me. Visualiseren helpt om je dromen te vinden, veel denken blokkeert je creativiteit. En als je die droom eenmaal gevonden hebt, is het allerbelangrijkste: volhouden. Geef nooit, maar dan ook nooit op.”