’Ik probeer mensen de ruimte te geven’

De eerste baan maakt vaak indruk. Hoofd- redacteur Pieter Broertjes (57) begon bij de Volkskrant en is er mee vergroeid. Vanaf maandag verschijnt ‘zijn’ krant op tabloid-

„Ik was net afgestudeerd in de sociale wetenschappen, toen een vriend me een vacature bij de Volkskrant liet zien. Ik wilde eigenlijk het wetenschappelijk onderzoek in, maar heb de advertentie op vakantie in Italië eens bestudeerd. Het leek me een hele leuke baan. Ze vroegen een econoom of socioloog. Het journalistieke vak zou diegene wel in de praktijk leren. Ik schreef mijn sollicitatiebrief op zo’n blauw luchtpostpapiertje, iets anders had ik niet en e-mailen was er in 1979 nog niet bij. Ik werd afgewezen omdat de brief te laat was. Ik geloof dat de Italiaanse post traag was. Maar ik kreeg een telefoontje van voormalig hoofdredacteur Harry Lockefeer. Kandidaten waren afgevallen. Of ik langs wilde komen. Ik kreeg de baan en er ging een wereld voor me open. Ik werd er verliefd op, raakte verslaafd. Ik ben nieuwsgierig en op een krantenredactie is dat de norm. Deuren gingen open omdat ik me meldde als journalist van de Volkskrant, geweldig. Wim Kok kende ik alleen van tv en nu mocht ik hem interviewen. Johan Stekelenburg, Jan Pronk. Ik kom uit een conservatief-liberaal milieu, maar als student werd je links, dus was ik een aanhanger van Den Uyl. Op een conferentie werd ik eens naar de balie geroepen. Den Uyl wilde me spreken. Hij zei dat hij mijn artikelen las en dat ik er vooral mee moest doorgaan. Ik droeg bij aan de kennisverspreiding over ontwikkelingssamenwerking. Ik stond helemaal te shaken want voor mij was hij een godheid. Sinds die tijd stem ik PvdA.

Anderen vertrouwen is belangrijk, dat realiseerde ik me toen Wim Kok na mijn eerste interview met hem geen prijs stelde op inzage in de uitwerking. Ieder zijn vak, zei hij. Als ik het goed deed, was ik weer welkom. Maakte ik er een zootje van, dan was dit het laatste gesprek. Ik heb nog nooit zo zenuwachtig achter de typemachine gezeten. Kok was in die tijd voorzitter van de FNV. Toen hij premier werd, ging het niet meer zo makkelijk.

Ik probeer mensen de ruimte te geven en pas in te grijpen als het ondanks mijn vertrouwen niet goed gaat. Zeker op de redactievloer, waar creativiteit onontbeerlijk is.

Het hoofdredacteurschap past bij me. Ik voel me zo, ik opereer zo, het zit in mijn DNA. Sommigen vinden nooit de baan van hun leven. Ik vond hem op mijn 42ste en ben een rijk mens.