Jezelf opofferen eindigt vaak in een burnout

Ik (man) werk nu bijna een half jaar als roostermaker op een grote school. Vorige week had ik mijn beoordeling. Die had tot een vaste aanstelling moeten leiden. Het is echter niet goed gegaan.

Voor mij een donderslag bij heldere hemel. Ze hebben aan zes collega’s gevraagd wat ze van mijn functioneren vinden. Twee van hen vonden dat ik weg moest en de anderen wilden me nog wel ‘een kans geven’. Dat betekent opnieuw een tijdelijk contract. Ze vinden mijn roosters niet goed genoeg, ze vinden dat ik er te lang over doe en dat ik niet echt snap hoe het werkt in de school. Het punt is echter dat ik heel vaak verkeerde informatie van hen krijg. Vaak krijg ik ook te laat allerlei wijzigingen door waardoor ik op de valreep nog van alles moet aanpassen. Volgens mij hebben ze geen idee hoe ingewikkeld het is. Vanwege een nieuw programma, naast het oude, moest ik steeds dubbel werk verzetten (overtypen naar het oude). Ik werk half time, maar iedere week tenminste vier uur extra. In de vakanties zit ik thuis vaak te werken. Op grond van een eenzijdig verhaal raak ik nu misschien mijn werk kwijt. Wat te doen?

Wat jammer voor u dat het zo loopt. Iedereen weet dat roosters maken op een school geen sinecure is. Al die belangen en wensen, probeer het maar eens te verenigen. Bij voorbaat moet u al de credits hebben, vind ik. Ik hoop daarom van harte dat u nog een kans krijgt. En daarbij gun ik u dat u een verlengd tijdelijk contract gebruikt om uw leven te beteren. Dat lijkt me wel nodig. U hebt hard gewerkt en overuren gedraaid. Ik vraag me af of u voldoende duidelijk heeft gemaakt wat u verwacht van de anderen over de wijze waarop informatie aan u moest worden aangeleverd. En heeft u wel eens van u afgebeten als er onmogelijke eisen aan u werden gesteld?

Het lijkt of u zich in allerlei bochten wringt en niet zichtbaar maakt hoe lastig het is en hoeveel eigen tijd u erin stopt. Misschien overdrijf ik een beetje, maar in wezen heeft u zich gedragen als Assepoester. En helaas in uw geval wordt u niet gered door de prins, u zult uzelf moeten verlossen.

Misschien moet u blij zijn dat dit gebeurt. Jezelf opofferen lijkt misschien wel heroïsch, maar als het over werk gaat, eindigt het vaak met een burnout. Met jezelf opofferen en alles in je eentje willen oplossen bereik je vaak vooral dat je gaat tobben. Pas wanneer je je uitspreekt, met anderen uitwisselt hoe het loopt, duidelijk maakt wat je nodig hebt en communiceert over mogelijke verbeteringen, enz., kom je in de situatie dat je gaat léren. Dan kom je in de spiraal omhoog. Je krijgt vat op je taken, je krijgt lol in het verzinnen van verbeteringen, en je zelfvertrouwen groeit.

Nu zult u misschien wel zeggen ‘maar zo’n type ben ik niet’, ik ben te verlegen om mezelf uit te spreken. Dat zou best zo kunnen zijn. Toch valt mij in mijn praktijk op dat het écht snappen waarom een wat meer assertieve houding nodig is, vaak al helpt om over die drempel te komen. Daarnaast kan een training, of misschien een mentor, u helpen. Ga het gesprek daarover aan. En gebruik dit inzicht om uw baas over te halen het nog een tijd met u te proberen.