commentaar Het perspectief voor de overheidsfinanciën in de komende kabinetsperiode is uiterst somber. Het Centaal Planbureau en de topambtenaren van de Studiegroep Begrotingsruimte kwamen eind vorige week met twee rapporten, waaruit slechts één conclusie mogelijk is: er breken uiterst magere jaren aan.

Alles wat er tot nu toe is bezuinigd, is kinderspel bij wat er allemaal nog moet gebeuren om de overheidsfinanciën weer gezond te krijgen.

Uit het rapport van de topambtenaren wordt veel duidelijk over de na de verkiezingen te maken keuzen. Partijen die hun kiezers in de komende campagne tegemoet treden met de geruststellende woorden dat het rustiger aan kan met het terugdringen van het financieringstekort en dat de uitgaven van de zorg nog altijd verder omhoog kunnen, verkondigen een valse boodschap.

Uit de cijfers van de Studiegroep Begrotingsruimte en het Centraal Planbureau wordt duidelijk dat de overheidsschuld zal blijven stijgen, al wordt wel werk gemaakt van een snelle verlaging van het financieringstekort. De staatsschuld stijgt tot de ongekende hoogte van ruim 74 procent. Dat is onaanvaardbaar en uiteindelijk ook onhoudbaar.

Nederland zal moeten wennen aan het idee dat de overheid een stap terug moet doen. Voorzieningen zullen kariger worden en voor zover collectieve voorzieningen bijdragen aan de welvaart, zal die welvaart wellicht iets lager zijn.

Vooral het feit dat het maar niet lukt de zorguitgaven in de hand te krijgen, is daar debet aan. Als we zo doorgaan, slorpt de zorg op niet eens al te lange termijn meer dan de helft van de collectieve uitgaven op. Een onhoudbare situatie, willen we ook nog kwalitatief onderwijs kunnen bieden of kunnen vertrouwen op een degelijk politie-apparaat.

Nederland wil er maar niet aan wennen dat de zorguitgaven niet ongebreideld mogen stijgen. Dat blijkt wel uit alle heisa als weer eens wordt voorgesteld de rollator niet uit de collectieve middelen te betalen. Maar er is geen keuze. Een volgend kabinet zal er links- of rechtsom niet aan ontkomen in te zetten op versnelling van dat gewenningsproces.

Nederland leefde de afgelopen jaren ver boven zijn stand. Daarvoor schuldigen aanwijzen is nutteloos. Deels is het ons overkomen door de krediet- en schuldencrisis, deels hadden achteraf betere maatregelen kunnen worden genomen. Het is nu zaak dat politieke partijen zich bewust zijn van de urgentie en in de campagne de kiezer geen stroop om de mond zullen smeren.