Laten we Theodore Dalrymple niet afdanken vanwege zijn politieke rancune. De Britse cultuurcriticus stelt juiste diagnoses over de onderklasse, meent de Bossche PvdA-wethouder Rodney Weterings.

Weterings neemt het vandaag in het Brabants Dagblad voor Dalrymple op. De denker en ex-psychiater oogstte met zijn boek 'Leven aan de onderkant' zowel forse kritiek als bewondering. Aan de hand van voorbeelden uit zijn praktijk betoogt hij dat de Britse onderklasse klem zit in een draaikolk van egoïsme en gebrek aan levenslust.

De schuld legt hij steevast bij 'de progressieven' en 'links-liberalen'. Rechts georiënteerden juichen zijn diagnoses daarom vaak toe. Links verafschuwt hem juist vanwege zijn beschuldigende vinger.

Inslikken
Dat is zonde. Links moet zijn agitatie deels inslikken, vindt wethouder Weterings:
'Het wordt steeds duidelijker dat Dalrymples cultuurkritiek weliswaar meedogenloos is, maar in de kern ook liefdevol. Hij strijdt voor kansen voor jonge mensen, voor fatsoenlijk onderwijs, voor gezonde persoonlijke ontwikkeling, voor geborgen gezinssituaties. Hoe erg kun je daar nou tegen zijn?'

Het hele politieke spectrum kan leren van Dalrymples diagnoses, vindt Weterings. Over de Nederlandse situatie:
'Dalrymple laat zich nauwelijks in linkse of rechtse termen begrijpen. In ons land legt deze Engelse cultuurcriticus vooral het grote verschil bloot tussen de gepolitiseerde Haagse werkelijkheid en lokale politieke praktijken als het gaat om het bestrijden van uitwassen in alledaagse onveiligheid op straat en schrijnende, vaak verborgen sociale ongelijkheid.'

Uitwassen
Toegegeven: 'zijn werk staat bol van decadente uitwassen die gemakkelijk kunnen worden geridiculiseerd'. Bovendien, schrijft de PvdA'er, 'hebben zijn analyses populistische trekjes. Voor collectief ervaren problemen worden feilloos de schuldigen aangewezen: progressieve politici en immigranten'. Ook ontbreekt het populisten volgens Weterings vaak aan oplossingen.
 
Toch vindt Weterings dat we de krenten uit Dalrymples pap moeten halen. Met politieke starheid en irritatie over zijn houding schieten we niets op, vindt hij. Die staan een heldere analyse van maatschappelijke problemen in de weg:

'Deze mensen wordt hun zinvolle dagbesteding ontzegd, hun kans op het halen van een startkwalificatie voor de arbeidsmarkt verkleind en aanbod om de Nederlandse taal te leren ontnomen.

Het resultaat zal fysieke verpaupering, sociale verloedering en meer onveiligheid zijn. Voor die voorspelling is geen glazen bol nodig. De kans is groot dat Dalrymple tegen die tijd in ons land geen rechtse, maar een linkse held is.'