Amerikaanse kinderen die slechte resultaten halen op school, krijgen medicijnen tegen ADHD voorgeschreven om zo beter te presteren. Het eigenlijke probleem is het slechte onderwijs in de Verenigde Staten, maar 'omdat aanpassing van de omgeving van het kind te duur is, hebben wij als maatschappij besloten het kind aan te passen', stelt de arts Michael Anderson in The New York Times.

Anderson schrijft het medicijn Adderall voor aan kinderen met leerproblemen. Als diagnose stelt hij ADHD, maar dat is 'een excuus' om de pillen voor te schrijven. Hoe wijdverbreid het oneigenlijke gebruik van Adderall is, is niet bekend. Maar deskundigen signaleren wel dat de medicatie aan populariteit wint bij arme Amerikanen die zich geen goed onderwijs of dure stimulerende middelen kunnen veroorloven. 'We zien dit steeds meer', zegt kinderpsychiater Nancy Rappaport die spreekt van 'een chemische dwangbuis' voor kinderen die niets mankeren.  

In de VS is bijna 10 procent van kinderen tussen 4 en 17 jaar gediagnosticeerd als ADHD-patiënt. Ter vergelijking, in Nederland ligt dat percentage rond de 3 procent.

Over het gevaar van ADHD-medicatie bij gezonde kinderen verschillen de meningen. Waar sommige deskundigen er weinig kwaad in zien, daar waarschuwen anderen voor fysieke en psychische risico's. Enkele bijwerkingen van Adderall zijn: groeistoornissen, hoge bloeddruk en psychotische aanvallen. Het medicijn zou daarnaast ook verslavend werken.

Kinderarts William Graf, die in zijn praktijk veel arme gezinnen heeft, vindt dat een familie zelf de keuze moet kunnen maken of zij hun gezonde kinderen Adderall of een ander ADHD-medicijn laten innemen. Volgens hem is het ethisch verdedigbaar dat een arts de medicatie voorschrijft, mits hij de bijwerkingen nauwlettend in de gaten houdt. Wel is Graf bezorgd over wat hij 'de authenticiteit van de ontwikkeling' van het kind noemt. 'Er is een verplichting voor ouders, artsen en leraren om de authenticiteitkwestie te respecteren. Of dat altijd gebeurt, daar ben ik niet zeker van.'
 
Anderson voegt daar aan toe dat de effecten op lange termijn weliswaar niet bekend zijn, 'maar we weten wel wat de kosten op korte termijn zijn als een kind faalt op school. Ik kijk naar het individu en waar ze nu staan. Ik ben arts voor de patiënt, niet voor de samenleving.'