In een revolutieperiode krijgen opmerkelijke ideeën ineens een kans. De Egyptische prediker en ingenieur Abd al-Raoef Awn bedacht een theologische oplossing voor een lastig maatschappelijk probleem.

Er is aan de oevers van de Nijl schreeuwend behoefte aan verbintenissen tussen man en vrouw die minder zwaar zijn dan het traditionele huwelijk. Officieel trouwen is peperduur. Mannen moeten een bruidsschat betalen. En de vrouw kan zomaar verstoten worden.

'Oerfhuwelijk'
De islam verbiedt buitenechtelijk seksueel verkeer als een soort doodzonde. Een Marokkaanse journalist die ervoor pleitte dit 'vergrijp' uit de strafwet te schrappen ontving doodsbedreigingen. De sjiïtische islam kent als ontsnapping het tijdelijke 'motahuwelijk', maar de soennitische islam wijst dat af. Wel is er het 'oerfhuwelijk', gesloten volgens gewoonterecht, zonder getuigen bij een notaris. Het staat in een kwade reuk. Vreemdgaande mannen sluiten soms in het geheim zo'n oerfhuwelijk, dat een wankele gedoogstatus heeft. Ingenieur Awn, ook theologische onderlegd, bepleit een andere sluipweg via een overigens niet zo duidelijke koranpassage. Moslims leiden uit die passage af dat ze mogen trouwen met maximaal vier vrouwen, als ze zich dat financieel kunnen verloven. Zo niet dan moeten ze zich beperken tot één vrouw, of 'hetgeen jullie rechterhanden in bezit hebben genomen'.

Eigendom
Volgens de gangbare interpretatie bedoelt de Koran daarmee slavinnen. Met slavinnen is, zo gaat de uitleg verder, een concubinaat mogelijk. Onlangs sloot Awn in een tv-programma een 'huwelijk' dat was gebaseerd op die koranpassage. Eigenlijk was het dus een gesanctioneerd concubinaat. Om dat mogelijk te maken maakte de vrouw zich eerst tot slavin door tegen de man te zeggen: "Ik verklaar mijzelf tot uw eigendom". Deze verbintenis kent geen rechten en plichten. Ook de vrouw kan hem beëindigen, door te zeggen dat ze weer vrij is.

Vanuit het Aramees
Wetsgeleerden geselden Awn met hoon. Maar op internet kreeg hij ook bijval. De meest dodelijke weerlegging levert een artikel van de Duitse taalkundige Christoph Luxenberg, dat overigens niet aan Awns alternatieve huwelijk is gewijd. Luxenberg probeert duistere koranpassages te verhelderen vanuit het Aramees, een aan het Arabisch verwante taal. Via die methode kwam hij bijvoorbeeld tot de slotsom dat de maagden in het paradijs druiven zijn.

Ook nu is hij spelbederver. De door Awn aangehaalde koranpassage heeft volgens hem niets te maken met huwbare slavinnen, maar is de belofte van trouw in een monogaam huwelijk.