’Terugkeren naar Kosovo was de grootst denkbare fout’

„Kijk zo komen we de donkere uren door”, lacht Ali Krasniqi (49) als hij de kaarsen op schotel uit de kast haalt. Hij is getrouwd met Emine (49) en vader van drie zonen. Ook zijn 82-jarige vader woont bij het gezin. Emine haalt een gasbrander uit de kast om koffie te zetten. De elektriciteit is weer uitgevallen. Elke dag zit de familie in het stadje Kosovo Polje zo’n acht uur zonder. Het watertekort lost de familie op met een zelf gebouwde put die tussen de pruimenbomen in de tuin ligt.

Ali: „Ik werk als elektriciën en ik verdien zo’n 400 euro per maand. En daar komt mijn vaders pensioen van 40 euro nog bij.” Emine zorgt voor het huishouden maar zou willen dat ze iets meer geld hadden. „Ik mag niet klagen maar ik zou mijn kinderen graag wat extra zakgeld willen geven zodat ze uit kunnen gaan en meer kleren kunnen kopen.”

De familie vluchtte in 1998 vanwege de oorlog uit Kosovo. Ze kregen een verblijfsvergunning in Ierland maar Ali en Emine wilden terug naar hun geboorteland. Daar troffen ze een totaal verwoest huis aan. Nu staat het strak in de roze verf en steekt het af tegen de rest van de vernielde en half afgebouwde huizen. „Terugkeren naar Kosovo is de grootste fout die mijn ouders hebben gemaakt”, zegt Blerim (20), die net zijn examens heeft gehaald en naar het buitenland wil. Zijn oudere broer Besim (21) schudt zijn hoofd. Hij studeert telecommunicatie in Pristina en ziet wel kansen voor werk. Ali: „Wij dachten dat de leefsituatie zou verbeteren, daarom zijn we teruggekeerd. Maar soms denk ik dat we wat naïef waren.”

Toch denken Ali en Emine dat de situatie in Kosovo zal verbeteren. „We hebben veel problemen met elektriciteit, werkeloosheid, corruptie, gezondheidszorg, onderwijs”, zegt Ali. „Deze problemen lossen zich niet vanzelf op. Daarom hoop ik dat de nieuwe regering wat kan veranderen. Een onafhankelijk Kosovo wordt een nieuwe start voor ons.”