Nawaz Sharif kan nu wraak nemen

De Pakistaanse oppositieleider Nawaz Sharif probeert een comeback te maken. De belangrijkste missie van de populistische ex-premier is om af te rekenen met president Musharraf.

Toen de Pakistaanse oppositieleider Benazir Bhutto vorige week werd vermoord kwam Nawaz Sharif snel in actie. Een paar uur na haar dood meldde hij zich bij het ziekenhuis, waar hij verklaarde dat hij „haar strijd zou voortzetten”. Die gelegenheid kreeg hij overigens niet van Bhutto’s partij. Haar Pakistaanse Volkspartij PPP benoemde afgelopen zondag haar 19-jarige zoon Bilawal tot opvolger en haar weduwnaar Zardari tot waarnemend partijleider.

De poging om zich te verbinden met de meest klinkende naam uit de vaak smerige Pakistaanse politiek kan weinig anders worden uitgelegd dan een poging om stemmen te winnen. Sharif staat bekend als een van de grootste rivalen van Bhutto, met wie hij het in de jaren negentig vaak aan de stok had. In die tijd wisselden ze elkaar twee keer af als premier.

Zijn andere grote rivaal is de huidige president van Pakistan, Pervez Musharraf. Sharif stelde hem in 1998 zelf aan als opperbevelhebber, maar ze kregen al snel ruzie. Dat leidde er in 1999 toe dat Sharif werd afgezet door Musharraf, toen die met zijn vliegtuig wilde landen in Pakistan. Premier Sharif weigerde dat, waarop het leger ingreep en Musharraf, eenmaal op de grond, de macht overnam.

Sharif werd tot levenslang veroordeeld wegens kaping. In 2000 werd hij door Musharraf gedwongen in ballingschap te gaan in Saoedi-Arabië. Sharif zou akkoord zijn gegaan met een tien jaar durende verdwij ning van het Pakistaanse politieke toneel.

Maar afgelopen herfst kreeg Sharif toch toestemming om terug te keren naar Pakistan, met nieuwe haarimplantaties maar met een oude missie; afrekenen met zijn rivaal Musharraf. Veel waarnemers denken dat Sharif vooral terug mocht komen om te zorgen dat de oppositie verder verdeeld raakte. De steeds impopulairder wordende Musharraf zag aankomen dat Benazir Bhutto wellicht teveel macht zou krijgen bij de verkiezingen.

Nu Bhutto is vermoord, presenteert Sharif zich als de leider van de oppositie. Hij staat aan het hoofd van een eigen partij, de PML-N, een noodlijdende factie van de Pakistaanse Moslimliga. Die viel uiteen toen Musharraf aan de macht kwam. Een deel ging door als de PML-Q, het huidige politieke vehikel van de president.

Hoewel aanzienlijk minder populair als Bhutto lijkt Sharif wel in staat een redelijk aantal stemmen te verwerven bij de komende verkiezingen, zeker nu zelfs veel liberale Pakistanen zich tegen Musharraf hebben gekeerd.

Sharif komt uit een geslacht van zakenlieden. Hij is een populistische leider die misschien het meest bekend is geworden door zijn besluit in 1998 om kernproeven te nemen. Onlangs pleitte hij er nog voor om A.Q. Khan, beter bekend als de ’Vader van de Pakistaanse bom’, vrij te laten. Khan werd een paar jaar geleden door Musharraf onder huisarrest geplaatst.

De Verenigde Staten vertrouwen hem niet zo, vanwege de kernproeven, maar ook door Sharif pogingen om in het verleden de islamitische shariawetgeving op te leggen in Pakistan. „Hij is een politicus van de rechtervleugel en absoluut niet seculier”, zei de Pakistaanse politiek analist en schrijver Ahmed Rashid. „Hij heeft het extremisme nooit echt veroordeeld, zeker niet op de manier zoals Bhutto dat deed”, aldus Rashid.