Afscheid van Bamian

weblog De cursus Civil Journalism in Bamian-Afghanistan is met succes afgerond. Van 28 deelnemers ontvangen er 27 een certificaat.

Op het slotfeest waar de certificaten worden uitgereikt, zijn er behalve de cursisten zelf, ook hun familieleden, vrienden en werkgevers aanwezig. In het leslokaal waar het feest in volle gang is, zijn alle kladblokken, pen en stiften ook tafels en stoelen opgeruimd. Alle borden zijn schoongeveegd behalve een waar de website van Press Now op staat en mijn e-mailadres. Iedereen zit op de grond. De flits van de fotograven zijn volledig in bedrijf. De een maakt een aandenken, de ander een foto voor op zijn weblog, website of het blad waar hij voor werkt. De gezichten stralen vreugde en tevredenheid uit. Het feestelijke geroezemoes doet me goed.

Ik ga afscheid nemen van Bamian en de deelnemers aan de Civil Journalism cursus die me vanaf het begin met hun enthousiasme, leergierigheid en natuurlijk veel humor verwelkomden, van de meisjes die iedere dag onder weg naar hotel met hun blikken water op mij wachten voor een gezellig praatje, voor de aardappelverzamelaars op het veld die consequent en met klem mij en mijn camera negeren, van de drukke stoffige, maar gezellige winkelstraat waar ik nu prima mijn weg in kan vinden, van de hobbelige wegen die me iedere keer trakteren op een portie boksbehandeling en de koude douches die me iedere ochtend rillingen bezorgen. Vooral moet ik afscheid nemen van de prachtige plaats van de Boeddhabeelden.

Mijn koffer staat klaar en ik wacht op de taxi die me naar het vliegveld van Bamian zal brengen. Ik vlieg naar Kaboel en vervolgens naar Amsterdam. Ondertussen luister ik naar Radio Bamian. De dag daarvoor had ik het nieuwe gebouw van dit Radiostation bezocht. Het nieuwe onderkomen heeft betere faciliteiten en vooral veel betere bereik. Ik hoor nu geen geruis en een selectie van Indiaas, Iraans, Afghaans en Pakistaanse muziek draait op volle toeren.

De directeur maakte gisteren direct gebruik van de aanwezigheid van mij en onze Programmacoördinator en vroeg om een live interview. ‘Waarover?’vroeg ik. ‘Over dit nieuwe station, over journalistiek, over uzelf en de mensen van Bamian,’antwoordde hij met de bekende glimlach die de bewoners van Bamian eigen is. ‘Het zou minstens een volle dag nodig zijn om al die onderwerpen te handelen,’zei ik ironisch. Hij deed alsof hij het niet hoorde. Het interview nam plaats, In een half uur tijd was hij zelf, de zogenaamde interviewer, voor vijfentwintig minuten aan het woord. Ik keek af en toe naar Zafar, werkzaam bij radio Bamian en tevens een van de deelnemers aan de cursus die verbazingwekkende groei onderging. Toen het interview eindigde, vroeg de directeur trots aan Zafar: ‘Je hebt toch die cursus gedaan, vertel me nu wat ik fout deed.’

Zafer glimlachte verlegen en keek me aan. Stamelend zei hij: ‘Nou, Ik weet het niet hoor, maar ik zou het hele interview anders doen.’