Jelle – koopt babyvalenki

Zodra ik hoorde dat mijn zus was bevallen van een zoon was ik behalve blij ook een beetje in paniek. Want wat moet je in vredesnaam kopen voor een baby?

Een Noorse vriend verzekerde mij ervan dat ooms verantwoordelijk zijn voor de eerste knuffel van de baby, die zij met zich meeslepen tot hun achttiende, als de knuffel alleen nog maar bestaat uit een rafel met een plastic oog eraan vast. Dat vond ik met mijn twijfelachtige smaak een te grote verantwoordelijkheid.

Russische vrienden adviseerden mij om babykleertjes te kopen. Zij gaven mij adressen van de beste babyklerenwinkels in Moskou. Ik nam er een kijkje. Behalve intimiderend vond ik de winkels een beetje saai: zij waren allemaal geïmporteerd uit het westen. Alle Russische vrouwen willen westerse babykleertjes, maar als westerling wilde ik juist Russische kleertjes. Na lang gezoek vond ik in deze stad van twaalf miljoen een winkel met Russische babykleertjes.

Ik nam een vriendin op sleeptouw. Zoals gebruikelijk stond al het verkeer vast, dus besloten wij de anderhalve kilometer naar de babywinkel te lopen, -25 graden of niet. Onderweg naar de winkel zat een omaatje met een kartonnen doos met zelfgebreide babysokjes en –handschoentjes. Het omaatje was zo goed ingepakt dat het trouwens ook een opaatje kon zijn. Hoe dan ook, de sokjes en de handschoentjes (gemaakt van konijn, maar dat hoefde mijn zus niet te weten) waren binnen.

In de winkel kocht ik een vest dat duidelijk te groot was voor een pasgeboren baby, maar wel heel erg schattig was. Toen viel mijn op een hoge stellingkast met valenki. Valenki zijn traditionele Russische laarzen gemaakt van schapenwol. Ze zijn de warmste schoenen op de wereld. Nadeel is dat ze niet waterdicht zijn, je kan er prima mee door de sneeuw lopen, maar niet door plassen. Valenki maakten een vast deel uit van de Russische cultuur, de klassieke Russische kachel had zelfs een speciaal uitsteeksel waarop je je valenki te drogen kon hangen. Tegenwoordig draagt niemand ze meer, omdat ze dus allemaal naar westerse winkels gaan. De babyvalenki waren onweerstaanbaar, dus liep ik ermee naar de kassa onder luid protest van de vriendin die mij voor gek verklaarde. Ik klaagde toch altijd over die regen in Nederland?

Toen het vliegtuig afdaalde bij Schiphol begon ik te twijfelen over de valenki. Wat hadden ze eigenlijk voor nut in dat land van eeuwig natte fietszadels? Maar toen ik uit het raam keek was het alsof ik in Rusland aankwam, en niet in Nederland. De bekende zompige groene weidegronden van de Hollandse winter waren bedekt met een prachtig, dik en smetteloos dek sneeuw.