Het nieuwe verzet in Iran gaat via Twitter

In Iran blokkeert de overheid veel informatiebronnen. Twitter blijkt ongrijpbaar.

„Ik weet dat jullie allemaal proberen te helpen, maar alsjeblieft, post hier geen proxy/tunnels meer. We worden in de gaten gehouden. Gebruik in plaats daarvan directe boodschapjes.” Hier twittert een ’Iraanse student’ in het Engels een tip voor iedereen die de Iraniërs een internetomweg aanbiedt. Het is moeilijk, maar niet onmogelijk om uit Iran te berichten via Twitter.

Die nieuwe webdienst blijkt vaker een bron van informatie. Wereldwijd posten gebruikers berichtjes van maximaal 140 tekens over wat ze doen, zien of meemaken. Zo komen ooggetuigenverslagen van vliegrampen of een drama als met Koninginnedag snel naar buiten.

In het tumultueuze Iran van na de verkiezingen van vorige week blijkt Twitter haast de enige bron van informatie. De Iraanse overheid zet journalisten het land uit en blokkeert nieuwssites. Maar twitteraars in Iran schrijven zelf op wat ze zien, waarschuwen elkaar en sturen met mobieltjes gemaakte filmpjes door.

Dat is onder andere te danken aan de open structuur waarmee Twitter is opgezet, zegt Niels Huijbregts, internetexpert en woordvoerder van internetprovider XS4ALL. „Het is via allerlei manieren te bereiken: via mobieltjes, websites of andere twitterprogramma’s.”

Twitter erkende maandag dat het „een belangrijk communicatie-instrument” in Iran is. Onderhoud dat in Iran overdag zou plaatsvinden, verschoof Twitter, op verzoek van het Amerikaanse ministerie van buitenlandse zaken, naar ’s nachts. Toch blijft toegang tot Twitter voor Iraniërs lastig. „Ik heb het gevoel alsof elke tweet die ik post mijn laatste kan zijn, met deze hoeveelheid filters en slecht internet”, schrijft een jonge vrouw met Twitternaam ’Dornab’.

Rop Gonggrijp, oprichter van XS4ALL, en Huijbregts leggen uit hoe de blokkades en het omzeilen ervan werkt. Gonggrijp: „De Iraanse regering blokkeert Twitter.com en nieuwssites, en de unieke IP-nummers van de computers van bloggers.” Maar elke twee seconden maakt er iemand in de wereld een nieuwe proxy, vult Huijbregts aan.

„Dat is een weggetje naar een nieuwe computer zodat een Iraniër niet via zijn eigen IP-adres, maar via het IP-nummer van jouw computer verbinding kan maken met internet, en dus met twitter.com.” Op internet circuleren handleidingen hoe mensen buiten Iran van hun eigen computer een proxy kunnen maken. Via e-mail naar Iraanse twitteraars worden er duizenden proxy’s Iran binnen gesmokkeld. „Dat geeft de kracht aan van internet”, jubelt Huijbregts. „Ik krijg er kippenvel van.”