Mirantari zal nooit arts worden

De aardbeving op Sumatra heeft aan zeker 777 mensen het leven gekost. Langzaam komt de hulp op gang. Ook zou er geplunderd worden.

Leonardi staat als verdoofd naar zijn ingestorte huis te kijken. De 57-jarige man reageert nauwelijks als er tegen hem gesproken wordt. Zijn vrouw ligt onder het puin van het huis, en hij is bang dat ze is overleden. „Eerst schreeuwde ze nog om hulp, maar ik heb nu al een tijdje niks gehoord”, is het enige wat hij nog kan uitbrengen.

Leonardi woont in Chinatown, een wijk van de stad Padang, de hoofdstad van de Indonesische provincie West-Sumatra. Het is ongeveer 24 uur na de zware aardbeving van woensdagmiddag. De beving in zee – op 80 kilometer van Padang met een kracht van 7,6 op de schaal van Richter – heeft aan zeker 777 mensen het leven gekost, 2400 zijn gewond. Gezien de schaal van de verwoestingen wordt gevreesd dat het dodental tot ver boven de duizend kan oplopen.

Basir (84) ligt met twee benen in het verband buiten op een brancard voor de ingang van een deels ingestort ziekenhuis. Op de grond liggen plassen bloed en bebloede rollen verband. Basir had nog geluk. „Toen ik de aarde voelde bewegen, wilde ik naar buiten rennen, maar ik kreeg een paar blokken beton op mijn voeten”, vertelt hij. „Ik kan niet lopen, maar ik leef in elk geval nog.”

Langzamerhand komt er nu meer hulp. Grote graafmachines arriveren, waar eerder op de dag mensen met alleen hun blote handen aan het graven waren. Enkele zware naschokken bemoeilijken het werk nog meer.

Een dag na de ramp beginnen ook de eerste tekorten te ontstaan. Bij sommige benzinestations hangen al bordjes ’uitverkocht’. Bij andere staan lange rijen van soms wel enkele honderden voertuigen.

Ook zijn er berichten over plunderingen in de stad. Bij het ingestorte hotel Ambacang, van ooit vijf verdiepingen, loopt een man met een biljartkeu. Hij zegt er plunderaars en indringers mee op afstand te willen houden. Een medische hulpverlener vertelt dat er bij het hotel nog tachtig mensen worden vermist.

Uit het puin van een andere hotel in de stad wordt een man gered. De veertiger lijkt nauwelijks gewond te zijn en steekt zijn duimen omhoog. Maar talloze anderen hebben minder geluk. Marlina heeft deze ochtend haar vijftienjarige dochter Mirantari moeten begraven. Zij zat op een school die door de aardbeving met de grond gelijk is gemaakt, en waar nog tientallen kinderen vermist worden. Haar man heeft gravend met zijn handen drie kinderen weten te redden, vertelt ze, maar hun eigen dochter bleek te zijn overleden.

„Ze wilde graag dokter worden, dat was haar droom”, snikt de 37-jarige Marlina, die in de puinhopen op zoek is naar haar dochters roze schoenen als aandenken. „Het was haar laatste examen en nu is ze er niet meer. Als iemand haar weer tot leven zou kunnen wekken zou ik daar al mijn geld voor over hebben.”