Nee, het was geen stunt om de dertigste verjaardag van de krant luister bij te zetten. De redactie van die tageszeitung was oprecht verrast toen de ziedende fax van Bayern-trainer Jürgen Klinsmann binnenliep. De voetbalcoach eiste dat het blad zich onmiddellijk zou distantiëren van zijn Goede-Vrijdag-nummer, op straffe van 50.000 euro.
Klinsmann kon wel een steuntje in de rug gebruiken, meende de krant. Op de pagina ’Lichaamsoefeningen’, zoals de redactie de sportpagina ironisch noemt, stond een liefdevol portret van de geplaagde trainer. Na twee smadelijke nederlagen – 5 -1 tegen Wolfsburg en 4 - 0 tegen Barcelona – had de ooit zo populaire trainer golven van kritiek moeten verduren.
In Beieren stonden de gemoederen niet naar geintjes. De persvoorlichter van de topclub sprak van „misschien wel de ergste ontsporing die de Duitse media ooit hebben beleefd”. En de advocaat van Klinsmann liet weten dat zijn cliënt door de „blasfemische aanval ten diepste in zijn menselijke waarde en – ook religieuze – persoonlijkheidsrechten was gekwetst”.
„En dat terwijl ik hem altijd zo sympathiek heb gevonden”, verklaarde hoofdredacteur Bascha Mika van die tageszeitung. „Ik had werkelijk niet gedacht dat hij zo weinig humor en zo weing gevoel voor satire heeft.” Er was geen haar op haar hoofd die erover dacht aan Klinsmanns eisen tegemoet te komen, liet ze weten.
De redactie van de ’taz’, zoals de koosnaam van de krant luidt, was niet als enige verbijsterd. Overal verschenen verbaasde stukken over de actie van de Beierse voetbalclub en zijn trainer. De crisis bij de veelvoudig landskampioen moet wel erg diep zijn, schreven de kranten. En waarom zo katholiek? Uit kerkelijke kringen was immers geen enkel protest te horen.
Overigens zou ook zonder de media-aandacht voor de gekruisigde Klinsmann de dertigste verjaardag van de taz wel zijn opgemerkt. Het blad, dat op 17 april 1979 de sprong waagde van actiekrant naar dagblad, is deze week overspoeld met artikelen vol warme sympathie. Geen wonder. De stukken zijn allemaal geschreven door voormalige taz-redacteuren.
Bij alle grote kranten werken redacteuren in leidende posities die hun carrière bij de taz begonnen. Vol nostalgie schrijven ze deze week over basisdemocratie, gelijke lonen, hasjwalmen, boze feministen en nooit eindigende discussies. En vol lof over de vitaliteit en linkse dwarsigheid die na dertig jaar nog ongebroken lijken.
Maar de grootste lof voor de taz is het natuurlijk wanneer de fans van FC Bayern bij de eerstvolgende nederlaag eenstemmig het lied aanheffen: ’Always Look on the Bright Side of Life’.
© - Alle rechten voorbehouden.
Lees de gebruiksvoorwaarden.