Politici op het web: Kijk eens wat ik vandaag ga doen

De Amerikaanse president Barack Obama zette de trend: zijn gebruik van internet en andere nieuwe media heeft een belangrijke bijdrage geleverd aan zijn verkiezingsoverwinning. Vandaar dat ook de Euro-politici er deze dagen op los twitteren, bloggen en hyven. Maar doen ze dat op de juiste manier? Thijs Sprangers, partner bij Krem, Corporate Social Networks, stelt van niet. Volgens Sprangers ontbreekt het de politici aan een ’sociale strategie’ en hebben hun accounts op Hyves of LinkedIn een hoog ’Kijk eens wat ik ga doen vandaag’ gehalte. „Politici moeten een voorbeeld nemen aan Obama. Hij heeft met sociale media miljoenen Amerikanen betrokken bij de campagne”, aldus Sprangers.

Politici zouden meer op hun eigen thema’s de dialoog met hun volgers op het net moeten aangaan, adviseert Sprangers. Zo is Wim van de Camp, lijsttrekker van het CDA, onder meer actief op Twitter. Maar hij reageert vaak reactief en veel dezelfde antwoorden suggereren knip- en plakwerk. Op Hyves laat hij vooral zien waar hij is, en veel minder waarom we op hem moeten stemmen. Sophie in ’t Veld (D66) doet dat wel, maar op haar blog kan weer niet worden gereageerd. Tot slot adviseert Sprangers aan Peter van Dalen, lijsttrekker van de Christenunie/SGP om eens te biecht te gaan bij Father Roderick, de Nederlandse priester die beroemd werd met zijn Godcast. „Kennelijk zien CU/SGP niet dat hun doelgroep ook online actief is.”

Bij onze oosterburen blijft de Europese Unie onverminderd populair. Toch zal ook daar de opkomst niet massaal zijn. Recente peilingen geven Ierland de hoogste opkomst, van meer dan 60 procent, met België als goede tweede. Ierland houdt later dit jaar nog een referendum over het Verdrag van Lissabon, dat het land eerder afwees. Daarentegen zullen er bedroevend weinig Slowaken of Polen naar de stembus komen, is de verwachting. De crisis heeft in landen als Tsjechië, Slowakije, Bulgarije en Hongarije hard toegeslagen, wat deels de passieve houding van de kiezer kan verklaren, denken de peilers. Mensen hebben hun buik vol van de regeringspartijen in hun land, die op hun beurt in de campagnes het woord Europa zelfs liever mijden en liever op de nationale kwesties hameren.

„Verkiezingen?” Szandra kijkt stomverbaasd. Dat Hongaren op 7 juni stemmen voor een nieuw Europees parlement (EP), is haar totaal ontgaan. Begrijpelijk, want van een verkiezingscampagne merk je nauwelijks iets in Hongarije. En wat er aan campagne is, gaat niet over Europa.

Europa is zó onbelangrijk als campagnethema, dat twee partijen niet eens de schijn ophouden. De conservatieve oppositiepartij Fidesz doet alsof het om voorrondes voor nationale verkiezingen gaat. ’Genoeg’ staat er met koeienletters op Fidesz-affiches, en daaronder: ’Voor een nieuwe richting’. Meer niet.

Volgens opiniepeilingen steunt zestig procent van de kiezers de oppositiepartij en Fidesz-leider Viktor Orbán praat maar over één ding: dat 7 juni zal bewijzen dat deze regering geen steun heeft en daarom kort daarna parlementsverkiezingen moeten plaatsvinden.

De ijverigste plakker van posters is de extreemrechtse partij Jobbik die de campagne gebruikt om meer naamsbekendheid te krijgen. Maar de verkiezingen zelf zijn zó onbelangrijk, dat Jobbik de datum niet eens op zijn posters vermeldt. ’Hongarije voor de Hongaren’ luidt de campagneslagzin.

Jobbik heeft weinig op met zigeuners, joden, buitenlanders of buitenlandse investeerders. Dat de partij de EU, waar veel buitenlandse bedrijven vandaan komen, niet vermeldt, is dus niet vreemd. Toch maakt Jobbik veel kans op een zetel in een EP-fractie van Europese partijen die geen buitenlanders in eigen land willen.

De Nederlander Derk-Jan Eppink is een van de twaalf ergste kandidaten voor het Europees Parlement, vindt de Europese sociaal-democratische partij PES, waartoe de PvdA behoort. Eppink is kandidaat voor de Vlaamse partij Lijst Dedecker. De Achterhoeker heeft ooit gezegd dat blanke witte mannen pech hebben dat ze geen minderheidsgroep zijn: ze mogen daarom alleen maar belasting betalen en moeten verder hun mond houden. Op de door de socialisten gepresenteerde lijst staat ook de Italiaanse premier Silvio Berlusconi, meermalen aangeklaagd wegens fraude en corruptie, een Brit die is veroordeeld wegens ontkenning van de Holocaust en een Spanjaard die de Spaanse dictator Franco steunt.