opinie Politici, journalisten en ook emeritus hoogleraar adoptie Hoksbergen (Trouw, 9 februari) redeneren, als het over het dragen van een kind voor wensouders gaat, vaak vanuit een verouderde situatie die weinig meer te maken heeft met de werkelijkheid van 2012. Gelukkig is staatssecretaris Teeven goed op de hoogte.

Dankzij nieuwe hoogtechnologische mogelijkheden kunnen wensouders die geen kind kunnen dragen, bijvoorbeeld na baarmoederkanker of als gevolg van ernstig nierfalen, hun genetisch eigen baby laten dragen door een surrogate. Deze draagster wordt in Nederland nog steeds ten onrechte 'draagmoeder' genoemd terwijl zij geen familie is van het kind. Het kind wordt dan ook direct bij de geboorte opgenomen in het gezin van de genetische ouders en groeit bij hen op.

Het verschil tussen het 'hoogtechnologisch dragen van een kind' (waarbij de biologische ouders eicel en zaadcel leveren en de vrucht door een derde persoon gedragen wordt) en 'laagtechnologisch draagmoederschap' (waarbij de draagmoeder ook de biologische moeder is) zit in de genetische verwantschap van het kind en de draagster. In de Verenigde Staten is het dragen van een niet-biologisch kind door een draagster voor de biologische wensouders met fertiliteitsproblemen, uitgegroeid tot een breed medisch en sociaal netwerk.

Maar waar nu precies het normatief-ethische probleem ligt, dat emeritus Hoksbergen de wensouders toeschrijft, is onduidelijk. Waarom zou de kwaliteit van leven van een kind dat door een draagster is gedragen, worden aangetast? Het kind groeit op bij zijn biologische ouders, geheel volgens de Rechten van het Kind. Wat is het probleem? Misschien is het ethisch onjuist om te verdienen aan fertiliteitsproblemen? Daarmee zullen honderdduizenden kinderen (én hun ouders) die zijn geboren dankzij goedverdienende artsen, farmaceuten, verzekeraars en ivf-klinieken het niet eens zijn.

Het dragen van een kind voor wensouders is ook in Nederland niet verboden. Al sinds de introductie van ivf worden ook in Nederland kinderen gedragen door een familielid of vriendin wanneer wensouders hun eigen kind niet kunnen dragen. Maar dit kan alleen wanneer de moeder of het kind direct levensgevaar lopen door de zwangerschap. Een kleine groep wensouders wijkt uit naar het buitenland.

Dankzij een goed functionerend sociaal en juridisch platform zijn er in de VS voldoende vrouwen die graag een kind willen dragen voor wensouders. Geen arme uitgebuite vrouwen, maar vrouwen die persoonlijk gemotiveerd, veelal door hun eigen ouderschap, wensouders willen helpen. In onderling overleg wordt een vergoeding van meestal rond de 90 dollar per dag afgesproken.

Doordat in de VS het dragen goed is gereguleerd, kunnen wensouders in de VS draagsters vinden die niet gemotiveerd zijn door geld, maar door empathie. Juist dat voorkomt dat wensouders moeten uitwijken naar landen als India of Oekraïne.

VVD-Kamerlid Anouchka van Miltenburg begrijpt dat de nieuwe mogelijkheden vragen om goede regulering. De draagsters hebben genetisch geen enkele verwantschap met het kind, een belangrijk punt in het hele proces. Kinderen die zijn geboren in het buitenland uit Nederlandse (genetische) wensouders hebben gewoon de Nederlandse nationaliteit. Deelnemers in de discussie over het dragen van een kind voor wensouders moeten zich beter op de hoogte stellen van de gang van zaken. Het is ongepast en onterecht om hoogtechnologische vruchtbaarheidsbehandelingen te vergelijken met 'Spoorloos'-adoptiekinderen.

Het dragen van een kind voor wensouders maakt van een kind geen 'materieel object' maar een 'gift of love' zoals onze draagster in de VS het noemde.