Repressie van overlastgevende jongeren moet de Amsterdamse Diamantbuurt weer leefbaar maken.

"Mijn vader, een pompbediende uit Tanger, zei in 1962 tegen mijn moeder: 'Een paar maanden'. Hij is tien jaar geleden teruggegaan, in een kist."

Op het terras in Diamantbuurt knikken de Marokkaanse vrienden van Ahmed Ikhuane (53). Ook hun ouders kwamen 'tijdelijk', maar bleven hun leven lang. Intussen wonen er zo'n vierhonderd Marokkanen in deze Amsterdamse wijk. Op drieduizend inwoners is dat voor Amsterdamse begrippen niet eens zo veel, toch zorgt een groepje jongeren steeds weer voor grote problemen.

De afgelopen twee jaar zijn 59 leden van een jeugdgroep 263 keer aangehouden voor diefstal, overvallen en bedreigingen. De politie heeft vijf 'overlastgevende multiprobleemgezinnen' in het vizier, waarvan er drie mogelijk uitgezet worden. Opvallende cijfers, want sinds een gezin in 2004 werd weggepest, staat de wijk in de schijnwerpers van jeugdzorg, corporaties, stadsdeel en politie. De vraag rijst waarom de problemen verergeren.

Te weinig repressie en te veel preventie, zegt een stadsdeelwoordvoerder. Volgens hem waait er een frisse wind sinds de VVD de grootste partij is. Tussen 2006 en 2010 was dat de PvdA. Onderdeel van de nieuwe aanpak: cameratoezicht en geen subsidie meer voor een jongerencentrum. Het bij elkaar zetten van jonge criminelen zou de zaak alleen maar verergeren.

Het nieuwe wapen: vier straatcoaches. Ikhuane en zijn vrienden lachen zich een breuk. "Ze rijden alleen maar wat rond op hun fiets", zegt Abdulmalek L'merrouni (56), jeugdtrainer van een Marokkaans voetbalteam. "Je moet wel iets dúrven vragen natuurlijk. Ga mee voetballen, dat soort werk. Maar ja, het stadsdeel bezuinigt overal op. Er is hier nergens plek om te voetballen."

In de wijk staat een klein tiental jongeren op de beruchte lijst van 600 overlastgevende jongeren. Dat betekent dat ze na een misdrijf de volgende dag voor de rechter staan, en niet pas na een jaar, zoals eerder wel gebeurde. Ook 'spaart' de politie kleine vergrijpen met dun bewijsmateriaal op, waardoor ze in één keer met een dik dossier naar de rechter kunnen stappen. De ervaring leert dat het zwaardere straffen oplevert dan wanneer de politie elke zaak afzonderlijk voorlegt.

De Marokkaanse vaders hebben er alle begrip voor. "Toen ik zestien was, moest ik om tien uur 's avonds thuis zijn. Deed je dat niet, dan kreeg je ervan langs. Het enige wat helpt is zero tolerance", zegt Ikhuane. Van de ouders van de ontspoorde jongeren hoeft van hem niets verwacht te worden. "Ja, ik spreek ze wel eens. Ze weten dat hun kinderen out of control zijn, maar ze zijn radeloos. Krijg de kanker, dát zeggen hun kinderen."

Zijn vriend valt hem bij: "Wat moeten die ouders? Zij mogen van alle hulpverleners hun kinderen er niet van langs geven. Zij denken: bekijk het maar - lossen jullie het dan maar op."

Ikhuane houdt zijn hand voor zijn ogen. "Zo gaan die ouders hier over straat. Ze schamen zich dood."