Wie luidt de klokken van Pingjum?

Frank van Vree, hoogleraar journalistiek in Amsterdam, wond, tien jaar lang dagelijks de klok op van de kerk van Pingjum. Nu heeft hij een klokluidersgilde opgericht.

We bellen met Pingjum?

„Ja, een terpdorp tussen Bolsward en Harlingen. Zeshonderd bewoners. Elf jaar geleden zijn we hier neergestreken. We wilden wonen in een echt dorp. En we wilden ook echt deelnemen aan het leven hier. We zitten in allerlei verenigingen. Je hebt er hier wel twintig.”

Hoe kwam de kerk op uw pad?

„Het is de oude kerk. Pingjum heeft drie kerken. Deze staat op het hoogste punt van de terp waarop wij wonen, aan het kerkhof. De klok stond wel eens stil en ik was nieuwsgierig wie daar over ging. Het bleek een man aan de andere kant van het kerkhof te zijn. Ik nam het een weekje van hem over. Kort daarna wou er hij helemaal van af.”

En nu bent u het zat?

„Het is meer dat mijn zoon sinds kort in Groningen studeert. Als ik wel eens weg was, deed hij het. Dat kan nu niet meer. Ik dacht: hoe vind ik een elegante manier om er vanaf te komen? Ik heb toen veertien dorpsgenoten gevraagd en ze zeiden allemaal ja. Ons klokluidersgilde bestaat uit vier vrouwen en elf mannen, sommigen doen het met zijn tweeën. Ik blijf zelf ook meedoen. We moeten allemaal vier keer een week per jaar, sommigen iets vaker. Van de 113 euro vergoeding die ik jaarlijks van de gemeente kreeg, gaan we een barbecue aanrichten. De sleutel van de kerk krijgt een groot handvat zodat we niet vergeten hem op zondagavond bij de volgende te bezorgen.”

Wat houdt het klusje precies in?

„Het kerkhof over, de oude kerkdeur openmaken en dan twee smalle ladders op. Het is een paar minuten werk, maar je moet er wel even goed voor gaan staan. Je takelt gewichten op. Eerst vijfendertig slagen om de klok op te winden. En dan hetzelfde voor het slagwerk dat de uren aangeeft. Je hebt dertig uur speling. Daarna staat de klok stil en is het lastig hem weer aan de praat te krijgen. Ik ben een nachtmens en deed het meestal ’s nachts. Dan kwam ik vleermuizen tegen.”

Jakkie....

„Ik word er niet warm of koud van. Ik ben zelfs eens tegen twee kruiwagens met botjes aangelopen, uit net geruimde graven. Het extra klusje dat erbij hoort is wel zwaar. Het uitsteken van de vlag. Daar moet je acht trappen voor op. Balanceren op balken met een enorme vlag en vlaggenmast. Het moet op 4 en 5 mei, Koninginnedag en de lokale feestdagen. Ook op de verjaardag van Beatrix, maar dat deed ik meestal niet. Dat is midden in de winter, noorden- of oostenwind. Het lukt dan haast niet de vlag weer binnen te krijgen. Eén keer bleef het doek achter de haan haken en viel de haan naar beneden op het kerkhof.”Ellis Ellenbroek