Voorhoeve kritisch over westerse vredesmissies

Vredesmissies zouden zich meer moeten concentreren op herstel van de rechtsorde in een land. Dat zegt oud-minister Joris Voorhoeve.

De prioriteiten van Nederland en andere EU-landen bij vredesmissies zijn verkeerd. In plaats van een nadruk op militaire en economische maatregelen, zou de aandacht moeten worden gericht op het zo snel mogelijk opzetten van een effectief politie-apparaat en het herstellen van een rechtsorde. Dit stelt oud-minister van defensie Joris Voorhoeve in een gisteren gepubliceerde studie voor de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid (WRR).

Voorhoeve, tegenwoordig hoogleraar aan de Nederlandse Defensie Academie en de Rijksuniversiteit Leiden, heeft zware kritiek op vredesmissies, waar westerse landen bij betrokken zijn. Inspanningen om landen na een oorlog te helpen bij het herstel van de vrede zijn volgens hem te typeren als ’te weinig, te laat, te kort en te versnipperd’. In tweederde van alle landen, die een (burger)oorlog hebben doorgemaakt laait binnen tien jaar het conflict opnieuw op.

De EU-lidstaten zijn de grootste geldschieters voor ontwikkelingssamenwerking, vredesopbouw en herstel van de rechtorde. Maar daarmee is de EU nog niet het meest doeltreffend. Daarvoor is betere besluitvorming en een efficiëntere manier van werken nodig. Meer concentratie op herstel van de rechtsorde is daar een voorbeeld van. Nederland zou hiervan een specialisme kunnen maken, meent Voorhoeve. Ook omdat in Den Haag tal van internationale organisaties zetelen die zich op dat terrein begeven.

De oud-minister acht het van groot belang dat het Westen andere, vooral islamitische landen weet te betrekken bij vredesoperaties. Het zijn volgens Voorhoeve immers vooral islamitische landen die baat hebben bij bestrijding van gewelddadig extremisme.

Voorhoeve, die minister was ten tijde van de val van Screbrenica, had eerder dit jaar al veel kritiek op de Nederlandse missie in Afghanistan. Hij zei toen dat die missie in ieder geval niet verlengd diende te worden en zich meer moest concentreren op de opbouw van een politie- en justitie-apparaat en gevangenissen.