Het hek

Hij heeft retorische kwaliteiten, Geert Wilders. Zijn inbreng bij de Algemene Politieke Beschouwingen kende een ijzersterk begin. Hij begon zo: „Ik draag mijn inbreng vandaag op aan mijn voormalige buurtgenoten, de bewoners van de seniorenflat aan de De Gasperilaan in de wijk Kanaleneiland in Utrecht. De ze mensen werden vorige week ineens geconfronteerd met politiehekken om hun flat. Hekken die Marokkaanse criminelen moeten tegenhouden, want – aldus de wijkpolitiechef – tijdens de vastenmaand Ramadan verdubbelt de criminaliteit onder moslims. Voorzitter, dat is Nederland anno 2007. Onze ouderen achter een hek, en het schorem los op straat. En onze politie die gedwongen wordt dat beleid van capitulatie uit te voeren. De wereld op zijn kop. Mijn voorstel is: niet de mensen die Nederland na de oorlog weer hebben opgebouwd moeten achter de tralies, maar de Marokkaanse straatterroristen.”

Ja, dit is een schitterend en pijnlijk begin. Schitterend vanwege het wrange beeld: ouderen achter een hek en het schorem op straat.

Ik moest er gaan kijken om te zien of het waar was.

Hier ziet u dat hek. Aan de andere kant van de flat staat er nog een. Ze sluiten de doorgang af van de Bernadottelaan naar de De Gasperilaan. De Bernadottelaan voert naar het overdekte winkelcentrum van Kanaleneiland, op een paar honderd meter van de flat. Maar de hoofdingang van de flat komt uit op De Gasperilaan, een U-vormig straatje met flats aan drie zijden.

De hekken zijn bedoeld om de vluchtroute van scooterende Marokkaanse dieven, die rond het winkelcentrum hun slag slaan, af te snijden. Dit suggereert een verder hermetisch cordon of een geraffineerd opgestelde politiefuik, maar ik zag in de Bernadottelaan alleen een lantaarnpaal vol gehangen met camera-apparatuur. Maar de hekken belemmeren ook de doorgang van de flatbewoners: ze moeten nu een stuk omlopen om het winkelcentrum te bereiken.

En natuurlijk, dat zal je altijd zien, zijn er een aantal slecht ter been. Het winkelcentrum ligt nu een kilometer verder weg, net als bus- en tramhaltes, kortom het leven is er een stuk beroerder op geworden. De bewoners kwamen graag even hun hart luchten bij de verslaggever.

Wilders bijdrage was, zoals gezegd, ook pijnlijk. Telkens als hij de woorden schorem, tuig, geteisem of schorriemorrie liet vallen, ging er een scheut door het parlement. Het zijn verzengende woorden, ze branden gaten in het glazuur van onze beschaving.

Maar pijnlijk is ook dat hek. Het is het perfecte symbool voor een onmachtige samenleving. De voorzitter van de bewonersraad van de flat zei: „Zo’n hek is nooit een oplossing, kijk maar naar Israël, of de grens tussen Mexico en Amerika”. „Of de Muur”, vulde een buurvrouw gretig aan.

Ja, dit hek is veel meer dan een hek. Het is falende wereldpolitiek.