Surveillanten

opinie In een drukke week als deze zoek je in het toetslokaal eigenlijk expres naar afleiding. Want wanneer je die stelling voor de zoveelste keer hebt geprobeerd te onderbouwen en er nog steeds niets dan geblaat op je toetsblad verschijnt, lijkt zelfs een neuskrabbende surveillant opeens veel interessanter te zijn.

Om eerlijk te zijn: die surveillanten zijn ook best behoorlijk interessant. De één zit heel autoritair op een stoel mídden in de ruimte, trots op de plotselinge status van ordebewaarder. Anderen vinden dat zij als leraren de taak van babysitters helemaal niet op zich zouden hoeven nemen en zitten wat chagrijnig aan hun haar te plukken.

Dan is er ook altijd nog die bange surveillant, die ik persoonlijk het interessantst vind. Het lijkt alsof hij de gespannen sfeer bij de kinderen zelf kan proeven, want hij loopt zuchtend en ijsberend langs de rijen vol ploeterende studenten. Af en toe werpt hij haast hysterisch een blik op de klok, daarna snel glurend hoe ver iedereen al is.

Op een gegeven moment dwingt hij zichzelf te gaan zitten, ergens in een hoekje van de zaal. De autoritaire surveillant kijkt haast meelijdend toe terwijl de angsthaas zijn stoel steeds weer iets verder in het hoekje schuift.

Wanneer er na een paar minuten opeens een cavia-achtig gepiep uit de hoek van de kamer komt, schrikt ook de verveelde lerares op uit haar trance. Blijkbaar heeft ze geconcludeerd dat haar bad hair day niet te verhelpen is, want ook zij vestigt nu haar aandacht op het fascinerende wezen in de hoek.

Dan staat hij op. Langzaam schuifelt hij naar voren, mijn redelijk onbeschaamde staar vriendelijk begroetend met een overmoedig “succes!”. Vervolgens bereikt hij de andere surveillanten. Hij fluistert ze wat in het oor, wijst benauwd op de klok, en vlíégt dan opeens het lokaal in.

“Já! Jíj daar! Zijn we aan het spieken!?”, roept hij, zijn caviastem inruilend voor een Bokito-brul. De geadresseerde leerling krijgt een kop als een boei. Ontkennen heeft eigenlijk geen zin meer, dus terneergeslagen haalt ze tot ons aller verbazing een compleet boekwerk onder haar tafel vandaan.

Hele lijsten met aantekeningen wapperden achter haar aan toen ze als een ingemaakte boxer de ruimte verliet. Een golf vol geroezemoes stroomde door het lokaal, die de nek omgedraaid werd door een “koppen dicht!” van de autoritaire surveillant (die nu duidelijk zijn kans schoon zag ook in actie te komen).

De bange surveillant ging weer op zijn oude plek zitten, nu echter met een tevreden glimlach op het gezicht. Dat had ie toch maar mooi gedaan.

Fé Toussaint (15) zit in 4vwo van het Pantarijn in Wageningen. Lees hier de rest van haar columns.