Een Fyrale ervaring

Niet het doel is belangrijk maar de weg, zegt een wijsgerig cliché, dat naar ik vermoed ergens uit India komt, uit een bron die bijvoorbeeld ook zegt dat het leven een dauwdruppel is op een lotusblad. Zo weids zijn uit die bron de inzichten dat elke betekenis erin verdwijnen kan, en hoeveel betekent het dan dat je sinds gisteren in 43 minuten van Amsterdam CS naar Rotterdam CS kan rijden?

Om te beginnen: een tijdwinst van twintig minuten. Want per trein kostte de rit eergisteren nog een dik uur. Nu even niet aan die dauwdruppel denken, maar dankbaar opgaan in het moment, het moment van de Fyrale ervaring.

Fyra is de naam van de trein, die de Hispeed-afdeling van de NS gebruikt om ons van Amsterdam naar Rotterdam te kogelen, onze eigen Nederthalys of Poldershinkansen. De Fyra wordt in Italië gebouwd, maar klaar is hij nog niet, dus rijdt er op het snelle traject tijdelijk een plaatsvervanger die de topsnelheden van straks nog niet haalt, want straks rijden we niet in 43 maar in 36 minuten van A naar R.

Maar de weg, zegt een Chinees gezegde, is belangrijker dan het middel, dus onderging ik de Fyrale ervaring met liefde in een trein die eigenlijk nog geen Fyra is.

En we gaan daar niet geringschattend over doen of ons bedienen van goedkoop cynisme, want die weg, die stelt werkelijk iets voor, al leek hij in het begin erg op de oude. Zo sukkelden we Amsterdam CS uit om nog voor Lelylaan compleet tot stilstand te komen, en daarna stapvoets station Sloterdijk te passeren. Vaart nam Fyra langs de snelweg richting Schiphol, als om de automobilisten te laten zien dat ze slome sukkels waren, maar sneller nog ging het voorbij Hoofddorp – bij Nieuw-Vennep om precies te zijn – daar waar het nieuwe tracé begon, exclusief voor Fyra en haar snelle collega's neergelegd in een indrukwekkende opeenvolging van fly-overs, dive-unders, bruggen en tunnels, ruim zeven kilometer onder het Groene Hart door – een serie civiele kunstwerken die door de Fyra in negentien minuten werden opgevreten. Negentien minuten van pure snelheid.

Nou ja, puur: 160 kilometer per uur is natuurlijk nog maar een begin, maar het voelde als een opname in een grote mondiale gemeenschap, een aansluiting bij een internationale netwerk. Dus kon Jean-Pierre, de treinmanager met zijn rode baret en zijn magenta overhemd, ons via de intercom laten weten dat catering will serve you at your seat. Wel was de cappuccino ongelooflijk smerig, maar dat is een dauwdruppel op een lotusblad, dat had niets te betekenen in het licht van de Fyrale ervaring die exact op tijd eindigde op een kauwgumbevlekt perron in Rotterdam.

Die negentien minuten vormden een poort naar een nieuwe tijd. Je zag er Nederland voorbijflitsen met akkers, weiden, kassen en vinexwijken – de hele essentie van ons land. Deze trein, de Fyra, zal ons laten zien hoe nietig we zijn. Een zucht en we zijn voorbij.