Homoseksualiteit bestaat niet in Rusland

opinie Ik krijg de kans in Rusland een serie lezingen te geven en te werken met een weeshuis. Nou ja, weeshuis, het zijn geen weeskinderen, het zijn kinderen die door hun ouders verlaten zijn, vaak van de straat naar het weeshuis. De ouders bestaan nog, ergens.

De sop lijkt de kool niet waard om het huis van de kinderen die hun ouders nog hebben een kinderhuis in plaats van een weeshuis te noemen. Op de school tonen porseleinen gaten in de grond bij wijze van toilet (hoe moet je daar eigenlijk je behoeften op doen?) me de gebrekkige hygiëne die een van de oorzaken is dat de gemiddelde levensduur zo laag ligt in Rusland.

Ze hebben daar de uitspraak ‘Een slimme meid heeft haar kind op tijd’, een interessante wending gegeven. De medici garanderen een goede bevalling slechts tot 26 jaar oud, daarna staan ze er niet voor in, vertelt begeleider Alexej me. Voltaire zei het al: Het is zo leerzaam om te reizen, nodig om tolerant te worden.

Homoseksualiteit bestaat niet in Rusland. Als ze ontdekken dat je homoseksueel bent, loop je levensgevaar. Letterlijk. Vreemd eigenlijk in een land waar homoseksualiteit niet bestaat. Je mag homoseksuelen ook niet beschermen. Dat kost je een paar rake klappen. Ook al heb je erover gehoord en gelezen, toch ben je niet voorbereid op deze waanzin.

In het onderwijs zitten dus geen homoseksuelen‿ Hoe zit het dan met Micha, een leraar met een oorringetje en een t-shirt met ‘Only the brave’? Trouwen is de vanzelfsprekende bescherming die ze nodig hebben. Micha raakt me diep als hij in het gesprek voorzichtig probeert om over zijn belangstelling voor muziek en zijn afkeer van voetbal te praten.

Uit de kast komen daar? Wee je gebeente. Hoe moeten ze dat ontwikkelen in een land waar generaties geleerd hebben dat je mening uiten gevaarlijk is? En als je mening uiten gevaarlijk kan zijn, dan kun je er beter geen hebben. Als je er geen kan hebben, dan is de enige oplossing om je hersens deels uit te schakelen. Het zou me wat waard zijn, om te weten of er ook daadwerkelijk minder synaptische verbindingen plaatsvinden in die hersenen.

Op de State University geef ik lezingen voor de docenten. Ik ga het gevecht over homoseksualiteit maar openlijk aan, als ik dan toch een lezing geef over sekseverschillen. De ingehouden adem is voelbaar. Een kuch, een vraag: In Nederland zijn huwelijken van homoseksuelen toch legaal? Mijn uitleg. En dan die steelse, zachte vleug van tevredenheid met mijn antwoord.

Dan ons tolerante landje maar? Hoe zit het hier ook al weer met homoseksualiteit en het onderwijs? Ai. En ook nog eens dat die zogenaamde echte stem van het volk aan het winnen is: Wilders, als gladiator. Tjonge, dat gaat nog wat worden met de kwetsbaren in ons landje.

Martine Delfos is biopsycholoog. Lees hier de rest van haar columns; voor meer informatie over haar werk zie www.mdelfos.nl