Eitje

opinie Je kunt er donder op zeggen dat het een keer gebeurt, zeker als eind maart ieder schoolthema aanhaakt op lammetjes en lentegroen. Toch voelde ik me enigszins overvallen toen zoon van zesenhalf met een stuk slavink in zijn mond achteloos meedeelde dat hij het verhaal van dat zaadje en dat eitje wel begreep, maar zich afvroeg hóe dat zaadje nu precies bij dat eitje kwam.

Zul je net zien dat manlief op zulke momenten niet thuis eet, dat dochter die doorgaans ieder gesprek aan tafel terroriseert ineens geïnteresseerd haar mond houdt en dat er voor de verandering eens geen hardnekkige verkoper belt om je onder etenstijd de zoveelste levensverzekering aan te smeren, om vervolgens in discussie te gaan over de voordelen van plastic kozijnen binnen, buiten én op alle verdiepingen. Bij het onderdeel ’verliefd kussen’ knikte zoon nog begrijpend, terwijl hij opnieuw een hap van zijn slavink nam. Toen hij informeerde wat voor toetje er die avond was, hoopte ik stiekem dat hij het onderwerp verder liet rusten. Maar nee. Na het antwoord was hij weer een en al aandacht en moedigde me aan vooral door te praten. „Van verliefd kussen krijg je toch geen baby’s? Hoe gaat het verder?”

Het vervolg van het verhaal stuitte op ogen vol ongeloof, uitspraken als ’Nee! Echt? Wow!’ en een gezicht waarop walging en fascinatie streden om voorrang. Aan het einde van mijn monoloog volgde een diepe stilte waarin ik serieus meende zijn hersens te horen kraken. Aan het toetje dacht niemand meer.

Op de trampoline in de tuin hoorde ik zoon de volgende dag aan een vriendje vertellen dat als je vader en moeder een baby willen, ze ’verliefd kussen zonder onderbroek’. Een vrij accurate samenvatting van mijn verhaal, ik kan niet anders zeggen. O, zei het vriendje, sprong vrolijk verder en vroeg of er nog meer peperkoek was.

In het weekeinde kwamen mijn zus, haar vriendin en hun dochtertje langs. Zus is hoogzwanger. Of zij ook zonder onderbroek verliefd met een man had gekust, informeerde zoon belangstellend vanachter zijn beker appelsap. Nee, antwoordde zus naar eer en geweten. „Ik heb dat zaadje gewoon gekregen.”

Opnieuw die stilte waarin ik het hoorde kraken.