Moderne Manieren - Mijn vriend (31 jaar) en ik (28) zijn tien jaar bij elkaar. We wonen al vijf jaar samen en het gaat nog steeds erg goed. We wonen in een fijn, ruim huis, we werken allebei fulltime en hebben financieel niets te klagen. Ik ben toe aan een volgende stap: een kind.

Ik bespreek mijn verlangen om moeder te worden al meer dan een jaar met mijn vriend. Zijn reactie hierop is altijd: "Ik wil heel graag een kind van jou, maar nu nog niet. Dat gevoel komt nog wel. "Hij is iemand die moeite heeft met beslissingen, hij is een perfectionist die vaker de negatieve kant ziet dan de positieve kant. Ik weet niet hoe het verder moet en ben echt wanhopig. Hebt u misschien een tip of kunt u uitleggen waarom hij die keuze niet kan of wil maken, zodat ik het beter kan begrijpen en de situatie voor mij iets draaglijker wordt?
Nu even geen kind

Beste Nu even geen kind,
Uw probleem is wijdverspreid. Er is geen verklaring voor de weigerachtigheid van uw vriend, behalve dan dat hij een man is. De ervaring leert dat de meeste mannen geen diep doorvoeld verlangen naar een kind koesteren. Uitzonderingen daargelaten interesseert het mannen gewoon te weinig. Ze hebben allerlei andere dromen en het hoofdstuk voortplanting gaat makkelijk op de lange baan. Dat betekent niet dat het slechte vaders zullen zijn - integendeel, de meeste mannen ontpoppen zich als prima vaders, maar om het vadergevoel te laten ontwaken is het nodig dat ze een baby in de ogen zien en beseffen dat het hun kind is.

Het heeft voor u geen zin om te wachten tot uw vriend geestelijk toe is aan het vaderschap, want dat kan nog wel jaren duren. Tegen die tijd bent u te oud en neemt hij een jongere vriendin die minder consideratie heeft met mannelijke koudwatervrees en haar zin wel doordrijft.

Laat de wens varen dat het krijgen van een kind een gemeenschappelijke beslissing is. Dat gaat niet gebeuren, dus moet u die beslissing zelf nemen. Alle randvoorwaarden zijn in orde en rationeel is er geen reden om de voortplanting verder uit te stellen. Houd op met de anticonceptie en deel uw vriend dit mee. Zeg hem dat u vanaf nu zwanger kunt worden. Grootste kans dat hij zich hier mokkend bij neerlegt. Als hij het er niet mee eens is en zich verzet, staat het hem vrij om condooms te gebruiken. Mocht hij overgaan tot condoomverzet, geeft u hem een ultimatum: als hij binnen een half jaar niet van gedachten verandert en instemt met toekomstig vaderschap, maakt u een eind aan de relatie, want u hebt geen zin om nog langer uw tijd te verdoen. Dan kunt u beter op zoek naar een andere man.

Zelf de anticonceptie staken en dit feit aan hem meedelen, plus indien nodig een ultimatum stellen, is de enige manier om uit de impasse te komen. Als uw vriend van u houdt en waarde hecht aan de relatie, gaat hij wel overstag. Zo niet, kunt u beter beiden uw eigen weg gaan.

Beste Beatrijs,
Ik heb al jaren een heel goede en hechte vriendschap. Mijn vriendin doet ook altijd erg haar best om attent te zijn. Helaas een beetje te attent. Bij het minste of geringste probleempje dat ik met haar bespreek volgt al een kaartje om mij op te beuren. Dat heeft op mij juist een averechts effect: ik krijg zo veel troost dat ik met terugwerkende kracht het gevoel krijg alsof ik me heb aangesteld. Ik heb geprobeerd om de kaartjes te negeren, maar zij blijft ze sturen en ernaar vragen. Ik vind het ondankbaar om te zeggen dat ik ze niet op prijs stel. Hoe kan ik op een tactische manier ervoor zorgen dat mijn vriendin minder attent wordt?
Zo erg is het niet

Beste Zo erg is het niet,
Straal negeren werkt het beste. Geen enkel woord aan vuil maken. Bedank haar niet meer voor haar medelevende kaartjes. Kom er eenvoudig nooit op terug. Als uw vriendin vraagt of u haar blijk van troost wel ontvangen hebt, kunt u vaagjes zeggen: "O ja, wat schreef je ook alweer? 't Is me even ontschoten." Bij een strikt ontmoedigingsbeleid zal de animo om kaartjes te versturen op den duur automatisch afnemen.

Beste Beatrijs,
Ik heb een lieve vriend die, net als ik, twintig jaar is en nog thuis woont. Zijn moeder is nogal gehecht aan hem. Ik voel mij een indringer in het gezin. Mijn vriend en ik zaten bijvoorbeeld samen op de bank tv te kijken, toen zijn moeder thuis kwam met kibbeling. Ze vroeg of ik ook wilde. Ik zei: "Nee, dank u." Mijn vriend wilde wel en voerde mij een stukje ervan. Zijn moeder had dat direct in de gaten en vroeg hem: "Waarom doe je dat nooit bij mij?" Later, tijdens het avondeten, voerde mijn vriend mij nog eens, met een stukje aardappelkroket. Toen zei mijn aanstaande schoonmoeder: "Dat moet je toch echt afleren, mijn zoon." Er zijn meer van deze ongemakkelijke situaties en ik weet niet hoe ik hiermee om kan gaan. Hebt u een tip?
Indringer

Beste Indringer,
Tenzij in geval van peuters, kleuters of gehandicapten, bejaarden die niet (meer) in staat zijn om bestek te hanteren moeten mensen elkaar niet in het openbaar voeren. Elkaar hapjes in de mond stoppen is het soort gedrag dat geliefden beter kunnen reserveren voor privéomstandigheden. Doe het niet waar anderen bij zijn, want de kleffe intimiteit ervan doet omstanders huiveren en het heeft een buitensluitend effect. Uw schoonmoeder had gelijk met haar kritiek. In een gemengde sociale situatie in de huiskamer of aan tafel gedraagt iedereen zich als zelfstandig individu en eet met zijn eigen bestek van zijn eigen bord.

Als u temidden van het gezin van uw vriend in de huiskamer zit, kunt u zich het beste gedragen als een gewone bezoeker: geen intiem voedseltransport, geen geknuffel op de bank, geen onderonsjes die alleen voor elkaars oren zijn bestemd. Voor meer vrijheid om tortelduifje te spelen is het handig als u of uw vriend op kamers gaat wonen. Om samen te kunnen doen en laten wat u wilt, zult u het territorium van de moeder met de spiedende blik en de welvoorziene dis moeten verlaten.

U kunt uw vraag ook elektronisch indienen via www.trouw.nl/beatrijs of via beste@beatrijs.com Het archief van deze rubriek is te vinden op www.beatrijs.com