Beste Beatrijs, onlangs lag ik (vrouw van 55 jaar) drie dagen in het ziekenhuis, op zaal, met vier mannen. Ik ben niet preuts, maar ik vond hun aandacht niet fijn. Ik was ziek en voelde me naar.

Moet je je voorstellen als je binnenkomt? Ik verschuilde mij achter tv-scherm en krant. Daar dwars doorheen kwam een kamergenoot vragen wat er met mij aan de hand was.

Hoe kom je op die zaal voor je privacy op? Waarom mag het gordijn tussen mij en mijn buurman niet een beetje dicht, zodat wij elkaar net niet zien? De verpleegkundigen trekken dat gordijn altijd helemaal open. Hoe moet ik dat aan de orde stellen bij de verpleging, terwijl mijn buurman meeluistert?

Mores op de ziekenzaal

Beste Mores op de ziekenzaal,

Als patiënt in het ziekenhuis staat uw privacy zwaar onder druk, dus hoe meer u kunt terug veroveren hoe beter.

Zichzelf voorstellen als u binnenkomt kan geen kwaad. Ten slotte ligt u daar enige tijd en het is beleefd om hallo te zeggen en uw naam te noemen.

Voor de rest bent u niets verschuldigd aan uw medepatiënten. Als uw kamergenoten naar uw ziekte informeren, kunt u een ontwijkend antwoord geven. U zegt: 'Ik voel me niet goed, ik praat er liever niet over.'

Als u het gordijn tussen uw bed en de buurman half dicht wilt hebben, is dat uw goed recht. U vraagt dan aan de verpleegkundige of het gordijn een beetje dicht kan, omdat u behoefte hebt aan rust of privacy.

Het geeft niet dat de buurman uw verzoek hoort. U mag als patiënt de omgeving zo veel mogelijk naar uw hand zetten, zolang u anderen niet tot last bent. Als u geen zin hebt in sociaal doen met de buren, hoeft dat niet. U kunt elke uitnodiging tot small talk de kop in drukken door te zeggen: 'Sorry, ik voel me niet zo lekker' of 'Sorry, ik ben te moe om te praten'.

U kunt een boek lezen, naar de tv kijken, naar de radio luisteren met een koptelefoon op of u slapend houden. U mag zich zo veel van uw omgeving afsluiten, als waar u zelf behoefte aan hebt.

Beste Beatrijs,

Ter bevordering van het onderlinge contact leek het me goed om mijn collega's eens thuis uit te nodigen. Mijn idee was om met de hele afdeling (bestaande uit twaalf mensen, onder wie twee nieuwe medewerkers) het Sinterklaasspel te spelen onder het genot van een hapje en een drankje.

Ik heb een collega die onlangs vertrokken is ook uitgenodigd. Toen er een datum werd afgesproken, maakten sommigen bezwaar tegen de ex-collega, omdat haar aanwezigheid 'geen toegevoegde waarde' zou hebben, 'niet vooraf was besproken' en omdat het Sinterklaasfeestje 'bedoeld is als teambuilding'.

Nu wordt van mij verwacht dat ik de 'fout' corrigeer en de ex-collega ga vertellen dat zij niet welkom is. Enkele collega's lieten weten dat ze anders niet zullen komen. Het feestje vindt plaats bij mij thuis, maar wordt mogelijk betaald door de werkgever. Wat is de juiste handelwijze?

Collega's doen moeilijk

Beste Collega's doen moeilijk,

Wanneer u een feestje geeft op persoonlijke titel is, mag u uitnodigen wie u wil. Maar als u uw huis openstelt voor een avondje teambuilding met collega's, dat hopelijk door de werkgever betaald zal worden, is het onlogisch om een ex-collega uit te nodigen, want die heeft daar niets te zoeken.

In dat geval moet u tegen uw ex-collega zeggen dat er sprake is van een misverstand en de uitnodiging intrekken. Ter compensatie kunt u haar uitnodigen om een andere keer bij u langs te komen, gewoon voor de gezelligheid.

Een ander punt: ik ontraad u ten sterkste om de bijeenkomst met collega's in de vorm van een Sinterklaasfeestje te gieten. Sinterklaas is een feest voor intimi in de huiselijke kring. Lootjes trekken, surprises, cadeautjes en gedichten horen bij de 5 december-periode. De hele rataplan op een willekeurige andere dag organiseren is een vorm van Sinterklaasmisbruik. En pepernoten zijn ook al niet verkrijgbaar.

Er zijn genoeg andere amusante gezelschapsspelen te bedenken voor een avondje teambuilding (oriënteer u hiervoor op internet), zonder dat u het uw collega's aandoet om van tevoren met karton en lijm aan de slag te moeten en gedichten te schrijven.

Beste Beatrijs,

Als jonge ouders vinden wij het leuk als grootouders op bezoek komen om de kleinkinderen te leren kennen. Mijn schoonvader heeft er plezier in om onze baby bijvoorbeeld zijn bril op te zetten en dan een foto te maken.

In de familie van mijn vrouw doen ze dat wel vaker. Mijn schoonzus stuurde met Pasen eens een foto van haar baby met paashaasoren. Ik stoor me aan die zogenaamd grappige kinderfoto's. Kinderen kunnen zich er niet tegen verweren en ook al kan het geen kwaad, respectvol is het ook niet.

Is het overdreven om hier een punt van te maken of kan ik mijn schoonouders vriendelijk verzoeken om hiermee op te houden?

Geen respect voor baby

Beste Geen respect voor baby,

Er bestaat een hardnekkige traditie om foto's te maken van baby's of jonge kinderen met grappige, danwel niet bij de leeftijd passende requisieten. Vanaf de bekende kraaiende baby op zijn buik op een schapenvachtje tot en met inderdaad: de baby met een veel te grote bril op of de peuter met een vlinderdasje. Ansichtkaartenrekjes in souvenirshops hangen er vol mee.

In ons familiealbum zit een (heel schattige) foto van mijn dochter als eenjarige in een door de buren destijds vriendelijk ter beschikking gesteld Halloween-pompoenpakje. Een kind met paashaasoren valt ongeveer in dezelfde categorie.

Dat het maken van dit soort foto's getuigt van te weinig respect voor het aldus afgebeelde kind lijkt me een te zware aantijging. Het is in de eerste plaats bedoeld om een grappig of aandoenlijk effect te krijgen. Bovendien vinden kleine kinderen, zodra ze voldoende motorische vaardigheden hebben ontwikkeld, het zelf ook leuk om zich te verkleden en te paraderen met allerlei parafernalia.

Laat uw schoonouders maar begaan met hun onschuldig vertier, zo lang ze het niet te dol maken. Wanneer ze aan komen zetten met een glas whiskey en een brandende sigaar als requisieten, is het tijd voor een veto.