Beste Beatrijs, eens in de maand hebben we een kaartavondje. Maar één van de vrienden is vaak verkouden en houdt er nogal onhygiënische gewoontes op na.

Hij gebruikt dezelfde stoffen zakdoek de hele avond akelig intensief, hoest en niest dat het een aard heeft en wast nooit zijn handen, terwijl we wel gezamenlijk de hele avond dezelfde kaarten vasthouden. Tot twee keer toe zijn wij een week na zo'n avondje zelf ook snipverkouden geworden.

We willen onze vriend zeker niet schofferen en ook de kaartavondjes niet opgeven, maar we willen zijn virussen niet meer. Wat raadt u ons aan?

Gesnotter aan de kaarttafel

Beste Gesnotter aan de kaarttafel,

Speel open kaart met uw vriend. Steek in het vervolg een of twee pakjes papieren zakdoekjes bij u en stel uw vriend deze ter hand, wanneer hij alweer verkouden blijkt te zijn.

Zeg tegen hem: 'Frits, niet voor het een of ander, maar de twee vorige verkoudheden van jou hebben we van je overgenomen en dat willen we als het even kan deze keer vermijden. Wil je ons een plezier doen en deze papieren zakdoekjes gebruiken in plaats van die virusverspreidende stoflap?'

Aanmaningen om handen te wassen kunt u, denk ik, beter laten zitten. Als de goede man verkouden is, heeft-ie twee minuten nadat-ie zijn handen heeft gewassen alweer de volgende lading virussen aan zijn handen.

Dat besmettingsgevaar blijft. Ook de deurknop en alles wat hij aanraakt bij zo'n avondje zit onder. U kunt uw eigen risico ietsje verminderen door zelf gedurende het kaartavondje een paar keer uw handen te wassen. Blijf ook af van de bak met nootjes die op tafel staat waar iedereen in zit te grabbelen.



Beste Beatrijs,

U heeft zich regelmatig afkeurend uitgelaten over een envelopje op een uitnodiging voor een feest en we waren het altijd min of meer met u eens. Toch zou ik u een andere kant willen voorleggen.

Onlangs vierden wij ons 50-jarig huwelijk. We hebben nogal wat tegenslag op financieel gebied gehad en op aanraden van onze kinderen hebben we na enige aarzeling een envelopje op de uitnodiging gezet.

Nou, dat is beloond, we hebben een heerlijk feest gehad! Onze kinderen hebben na jaren hun ooms en tantes weer eens ontmoet. Onze oude buurtjes die we lang niet meer hadden gezien vonden het een geweldige middag. Ook van vrienden die er waren kregen we enthousiaste reacties.

We zijn blij dat we een envelopje op de uitnodiging hebben gezet wat ons de mogelijkheid gaf dit feestje te geven. Hier is toch niets mis mee?

Gezwicht voor envelopje

Beste Gezwicht voor envelopje,

In de eerste plaats ben ik blij dat u kunt terugkijken op een geslaagd huwelijksfeest met uw dierbaren en bekenden. Maar het was heel goed mogelijk geweest om uw feest te organiseren zonder uw toevlucht te nemen tot het gevreesde envelopje op de uitnodiging. In dit soort gevallen moet er zorgvuldig worden gemanoeuvreerd en de presentatie van een en ander luistert nauw.

Uitgangspunt is dat u geen geld hebt om een feestje te geven, terwijl het wél heel leuk zou zijn als familie en oude kennissen elkaar zouden ontmoeten ter gelegenheid van uw jubileum. De beste manier is dan om niet zelf iedereen uit te nodigen, maar dit te delegeren aan (een van) uw kinderen.

Het stramien komt erop neer dat een van uw zoons of dochters de familieleden, oude vrienden en buren aanschrijft met de mededeling dat ze (de volwassen kinderen) een feest willen organiseren voor het 50-jarig huwelijk van de ouders, waarbij aan de deelnemers een bijdrage wordt gevraagd om dit feest mogelijk te maken. Mensen die niet bij het feest aanwezig zullen zijn, hoeven vanzelfsprekend geen bijdrage te geven. Het feest, gefinancierd door alle gasten samen, vormt dan het cadeau voor het bruidspaar.

Consequentie van deze opzet is trouwens wel dat gasten geen ander cadeau meer hoeven te geven. Alles goed en wel dat gasten hun eigen versnaperingen betalen, maar er wordt dan niet ook nog eens betaald voor een materieel cadeau. Feesten met een dergelijke opzet (financiering door de gasten) worden georganiseerd door een naaste van het jubilerend bruidspaar en niet door het bruidspaar zelf.

De genodigden zijn in die opzet formeel gesproken ook eigenlijk geen genodigden, maar mede-organisatoren (want medebetalers) aan het feest. Op die manier kan dat ellendige envelopje op de uitnodiging achterwege blijven. Want de etiquette zal zich tot haar laatste snik verzetten tegen symbolische envelopjes die, als de organisatie correct wordt aangepakt, ook helemaal niet nodig zijn.

Beste Beatrijs,

Onlangs ben ik (man van 30) door een bevriend stel gevraagd om peetvader te worden van hun driejarige zoontje. Ik vind dit een grote eer en ben er dan ook enthousiast op ingegaan. Het is mij alleen niet helemaal duidelijk wat er precies van een peetvader wordt verwacht.

Gaat het erom dat verjaardagen worden onthouden en speciale evenementen worden bezocht of is een meer actieve rol gewenst? Het gaat overigens om een niet-religieus stel.

Peetouderschap

Beste peetouderschap,

De rol van peetvader (-moeder/ -oom/ -tante) is een symbolische functie, waarvan u net zo veel of net zo weinig kunt maken als u wil. Het komt erop neer dat u als vriend van de ouders net iets meer aandacht besteedt aan het kind dan andere vrienden of familieleden van de ouders zouden doen. Inderdaad: een cadeautje sturen met verjaardagen of bij het halen van diploma's.

Als u regelmatig bij uw vrienden over de vloer komt, ontstaat er vanzelf ook een band met het kind. Als het kind opgroeit, kunt u hem eens een dagje mee uit nemen of een voorstelling bezoeken. U bent als peetvader een welwillende volwassene die op de achtergrond een oogje in het zeil houdt en zo nodig meedenkt met de ouders.

Voor een kind in de tienerleeftijd kan het handig zijn om te weten dat er behalve zijn ouders nog een vertrouwde volwassene is op wie hij in voorkomende gevallen een beroep kan doen.