Beste Beatrijs, ik (gescheiden vrouw, 40-plus) ontmoette een paar weken geleden op een datingsite een man, met wie het goed klikte. Omdat hij aan de andere kant van het land woont, zat een ontmoeting er zo snel niet in.

Wel gingen we mailen, telefoneren en skypen. Hij vertelde me dat hij diepe gevoelens voor me had, waar hij erg van in de war was. Ik was zelf ook onder de indruk van de persoonlijkheid van deze man. Er ontstond een bijzondere vertrouwensband tussen ons.

Totdat hij me terloops vertelde dat hij was blijven slapen bij een andere vrouw (op haar aandringen), die hij al eerder had ontmoet. Ik wist van haar bestaan, maar ik dacht dat het afgelopen was tussen hen. Ik nam dit bericht zwaar op en heb het contact meteen verbroken.

De man was verbaasd en sprak zijn teleurstelling uit over 'mijn intolerantie en bekrompenheid'. Hij hield me voor dat dit soort claimgedrag mannen afschrikt. Ik heb geen spijt van mijn besluit, maar vraag me wel af of ik me claimerig heb gedragen. Ben ik te strikt voor de conventies van het moderne daten?

Een nare ervaring

Beste Een nare ervaring,

Wat u hebt meegemaakt is exemplarisch voor de internetdating scene. Zo gaat dat voortdurend. Veel mannen (soms ook vrouwen) gebruiken internetdaten als een manier om seksuele avonturen te beleven.

Het is niet eens dat ze bewust erop uit zijn om anderen te bedriegen - het gebeurt vanzelf, omdat veel zoekenden een lage drempel voor seks hebben. Voor mannen is het moeilijk om nee te zeggen tegen seks met een willige vrouw (zoals uw internetgeliefde overkwam met die andere vrouw).

Bij internetdaten hebben mensen voortdurend afspraakjes met potentiële geliefdes en terwijl bij het ene contact het vuurtje langzaam aanwakkert, staan er ook nog allerlei andere pannetjes op een laag pitje te pruttelen, en niemand is volkomen eerlijk tegen elkaar.

U had het nadeel dat u en uw internetcontact niet bij elkaar in de buurt wonen. Dat zette u op achterstand. Een relatie laten opbloeien door middel van e-mail, skype en telefoneren is en blijft een moeizame aangelegenheid met weinig kans op succes.

Terecht hebt u het contact onmiddellijk verbroken, toen u hoorde van uw vriends escapade. Daarmee betoonde u zich niet claimerig en ook niet bekrompen, maar gaf u blijk van zelfbehoud. Het is al moeilijk genoeg om iets van de grond te krijgen zonder ook nog met een derde te moeten wedijveren.

Dat uw internetgeliefde niet zo gehaaid te werk ging als anderen (die doorgaans zwijgen over parallelle relaties) is achteraf gezien een geluk bij een ongeluk. Zijn openhartigheid heeft u behoed voor toekomstig onheil.

Mensen die per se willen internetdaten doen er verstandig aan om te selecteren op woonplaats en geen belangstelling te tonen voor iemand die ver weg woont. Dat op en neer reizen leidt alleen maar tot ellende.

Verder is het belangrijk om elkaar zo snel mogelijk te ontmoeten. Dus niet wekenlang steeds intensiever mailen, want betrokkenen werken zichzelf dan op naar verhitte gevoelens die geen wortels in de werkelijkheid hebben.

Bij wederzijdse belangstelling is het zaak om zo snel mogelijk af te spreken voor een kopje koffie en ook als de ontmoeting veelbelovend lijkt, niet meteen uit de kleren te gaan, maar elkaar eerst beter te leren kennen.

Veel mannen maken zich uit de voeten, wanneer het eenmaal van seks is gekomen. Dat is de keiharde werkelijkheid van internetdaten.

Als een man geen zin heeft om te wachten omdat dat in zijn ogen ouderwets is, laat hij zien dat hij u niet de moeite waard vindt om tijd in te investeren. Dezulken bent u liever kwijt dan rijk.

Beste Beatrijs,

Onlangs stond ik met andere ouders langs de lijn bij een voetbalwedstrijd van de kinderen. Een van de moeders had het over een tas die zij 'bij had', waarop een ander haar nadrukkelijk corrigeerde dat je iets 'bij je hebt'. Als neerlandica kon zij zulke taalfouten niet verdragen, zei ze er ter verklaring bij.

Hierna viel een pijnlijke stilte in het groepje. Volgens mij was die vrouw heel onbehoorlijk bezig. Hoe kun je hierop reageren?

Langs de lijn

Beste Langs de lijn,

In het algemeen weten mensen best dat het ongepast is om andermans taalgebruik te corrigeren. Terechtwijzingen vallen zelden in vruchtbare bodem. Dat neemt niet weg dat het voor sommigen moeilijk is de verleiding te weerstaan om voor schoolmeester te spelen en het beter te weten dan de rest.

Door een grapje te maken ('Tjonge, ik wist niet je bij de taalpolitie werkte') kan de terechtgewezene of een van de omstanders de angel uit de situatie halen.

Beste Beatrijs,

Mijn schoonvader heeft te horen gekregen dat hij ongeneeslijk ziek is. Hij heeft nog enkele weken tot maanden te leven. Dit bericht leidt tot enorm veel verdriet in de familie. Ook ik als schoonzoon ben er kapot van. Op zoek naar een beetje steun heb ik mijn vrienden ingelicht. Op twee reacties na (via de mail) hoor ik echter helemaal niks.

Dat vind ik zo vervelend, ik word er helemaal boos van. Hoeveel moeite kost het nou om even te reageren? Kan ik hen wel als vrienden beschouwen? En hoeveel tijd moet ik ze geven om te reageren? Als reacties uitblijven, moet ik hen dan laten weten dat ik daarmee zit?

In de steek gelaten

Beste In de steek gelaten,

Het bericht dat uw schoonvader ongeneeslijk ziek is had u niet via de mail of de sociale media moeten verspreiden. Het is beter om zoiets in een gewoon gesprek te vertellen. Dan krijgt u ongetwijfeld ter plekke een meelevende reactie.

Het is overigens niet duidelijk wat uw vrienden nog meer zouden kunnen doen behalve zeggen dat het heel erg is. U verwacht steun van uw vrienden, maar wat voor steun bedoelt u precies? De situatie vraagt er niet om dat uw vrienden uw hand komen vasthouden, maar dat uzelf steun gaat bieden: aan uw schoonvader, aan uw vrouw en aan de familie van uw vrouw.

Uw vrienden zullen niet tot de intimi van uw schoonvader behoren. Neem het hun niet kwalijk dat ze niet wakker liggen van zijn lot.